Ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή περιπέτεια η οποία δεν είχε εξέλιξη λόγω απόστασης...

Κ.Α., 27 ετών: Ο Χ. ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή περιπέτεια η οποία δεν είχε εξέλιξη λόγω απόστασης… Τους τελευταίους μήνες αυτό δεν είναι πρόβλημα γιατί πλέον ζούμε στην ίδια πόλη. Όλο αυτό το διάστημα κάνουμε προσπάθειες να βρεθούμε χωρίς μεγάλη επιτυχία. Τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχουμε βγει 3 φορές και την τελευταία φορά κοιμηθήκαμε μαζί. Από τότε έχει χαθεί. Μπορεί κάποιος να μου πει γιατί το κάνει αυτό; Τον θέλω πραγματικά αυτόν τον άντρα και πρέπει να κάνω κάτι για να τον κερδίσω!!! Τι να κάνω; Μπορεί κάποιος να βοηθήσει;

Τα λέτε και μόνη σας: O X. ήταν μια όμορφη καλοκαιρινή περιπέτεια. Και ήταν τόσο όμορφη, εν μέρει επειδή ήταν καλοκαιρινή – αλλά κυρίως επειδή ήταν περιπέτεια.

Να εξηγηθώ: Τι είναι αυτό που κάνει τόσο συναρπαστικές τις σχέσεις που έχουν ένα προδιαγεγραμμένο τέλος; Μα ακριβώς το ότι το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο. Δεν υπάρχουν περαιτέρω δεσμεύσεις, ούτε ανησυχίες περί μονιμότητας. Η σχέση είναι εστιασμένη στο εδώ και το τώρα και κανείς δεν βασανίζεται από αμφιβολίες ή δεύτερες σκέψεις - για αυτό και νιώθει ελεύθερος να δοθεί στον άλλον χωρίς να ανησυχεί εάν του δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες, αν μπορεί να τον παρουσιάσει στον κύκλο του, αν οι γονείς του θα τον ενέκριναν, αν είναι αρκετά καλλιεργημένος, αν φοράει τα σωστά ρούχα, αν έχει σκοπό να κάνει οικογένεια και αν έχει τρόπο να τη συντηρήσει, αν μένει πολύ κοντά ή αν μένει πολύ μακριά, αν συχνάζει στα σωστά μαγαζιά, αν έχει τα σωστά ενδιαφέροντα, αν έχει τα σωστά ωράρια – καταλαβαίνετε, η λίστα αυτή είναι ανεξάντλητη.

Πίσω στην πόλη όμως, θυμούνται και οι δύο ότι έχουν μια προσωπική ιστορία με συγκεκριμένες αναφορές από το παρελθόν που εκτείνονται σε συγκεκριμένους στόχους στο μέλλον. Και, εν ονόματι της προσωπικής τους ιστορίας, οι ανησυχίες επανέρχονται.

Δεν μπορώ λοιπόν να ξέρω για ποιο λόγο έχει χαθεί αυτός ο άνδρας που τόσο πολύ θέλετε. Ίσως επειδή ανησυχεί μήπως απορρίψετε την - λιγότερο μαυρισμένη και ανέμελη - εκδοχή του εαυτού του στην πόλη. Ή ίσως επειδή ανησυχεί μήπως εκείνος απορρίψει την αντίστοιχη δική σας.

Σε κάθε περίπτωση, το κλειδί είναι να του ξαναθυμίσετε όσο περισσότερο μπορείτε το εδώ και το τώρα – που μπορεί βέβαια να μην είναι τόσο ειδυλλιακό εδώ στην πόλη – αλλά μπορεί να γίνει εξίσου όμορφο αν έχει κανείς το ενδιαφέρον του περισσότερο στραμμένο προς τα έξω και λιγότερο προς τα μέσα, στη δική του πιο μοναχική πραγματικότητα, στο παρελθόν και το μέλλον του – και στις νοητικές τους προσομοιώσεις.