Δε θέλω να στενοχωρήσω τους δικούς μου, αλλά και αυτός είναι ο άνθρωπος της ζωής μου...

Ε.Δ., 30 ετών: Καλησπέρα σε όλους! Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα θέμα που δε μπορώ πια να χειριστώ! Είμαι 30 χρονών και τα τελευταία 2 χρόνια είμαι σε σχέση με ένα παιδί. Έχουμε αποφασίσει να παντρευτούμε και αυτός μου έχει δώσει και δαχτυλίδι.... Έχω γνωρίσει τους δικούς του και αυτός τους δικούς μου αλλά οι δικοί μου βρίσκουν προφάσεις συνεχώς για την γνωριμία με τους γονείς του. Τους θεωρούν κατώτερους και ότι εγώ τους έχω απογοητεύσει με την επιλογή μου αυτή. Οι άνθρωποι και μορφωμένοι είναι βέβαια και ο γιος τους δικηγόρος με μεταπτυχιακά και δουλειά κλπ. Δε ξέρω τι να κάνω. Όπως είναι φυσικό οι γονείς του έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν και η όλη κατάσταση έχει αρχίσει να επηρεάζει και την σχέση μας. Λέγαμε να παντρευτούμε Γενάρη, μετατέθηκε Φλεβάρη, μετά το Πάσχα και τώρα πήγαμε καλοκαίρι... Τι να κάνω; Δε θέλω να στενοχωρήσω τους δικούς μου, έχουν κάνει πολλές θυσίες για εμένα, αλλά και αυτός είναι ο άνθρωπος της ζωής μου. Δε θεωρώ πως είναι παράλογη η επιλογή μου αλλά δεν πείθονται με αυτό. Θέλουν κάποιον με πολύ καλύτερη οικονομική κατάσταση και "θέση" στην κοινωνία γιατί είμαι το "μοναχοπαίδι" τους, χωρίς όμως να μου λένε να χωρίσω μαζί του (παρόλο που τους έχω ρωτήσει). Από την άλλη εμένα αυτός ο άνθρωπος είναι η επιλογή μου, με αγαπάει, με προσέχει και το μυαλό μου είναι σε αυτόν κάθε λεπτό! Θα εκτιμούσα πολύ να ακούσω την άποψη σας… Ευχαριστώ πολύ όλους για τον χρόνο σας!

Καταλαβαίνω ότι η θέση σας είναι πολύ δύσκολη, καθώς τα σχέδιά σας να ζήσετε μαζί με τον φίλο σας έχουν τύχει μια αρκετά ψυχρής και επιφυλακτικής υποδοχής από τους γονείς σας. Έτσι, ενώ εσείς από την πλευρά σας δεν έχετε καμία αμφιβολία για το τι θέλετε, έχετε μισή μόνο καρδιά για να το κάνετε. Γιατί η άλλη μισή – αυτή που ελέγχεται από τις προσδοκίες και τα όνειρα των γονέων – είναι γεμάτη από ανησυχίες.

Ανησυχείτε λοιπόν για διάφορους λόγους. Επειδή αισθάνεστε ότι τους απογοητεύσατε με την επιλογή σας και ματαιώσατε τις ελπίδες τους. Επειδή φοβάστε ότι αν επιμείνετε στην απόφασή σας κινδυνεύετε να χάσετε την αγάπη τους και την επιδοκιμασία τους. Επειδή, ακόμη κι αν τελικά τους αψηφήσετε, πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να δικαιολογήσετε τη στάση τους στον φίλο σας και στους γονείς του, χωρίς παράλληλα να θίξετε ή να εκθέσετε κανέναν.

Οι ισορροπίες λοιπόν είναι πολύ λεπτές και η κατάσταση εξαιρετικά άβολη - τουλάχιστον έτσι όπως τη χειρίζεστε μέχρι τώρα, παίρνοντας δηλαδή τις νουθεσίες της οικογένειάς πολύ στα σοβαρά και προσπαθώντας να αποσπάσετε πάση θυσία την έγκρισή τους. Έτσι όμως καταλήγετε τελικά να επιβαρύνετε πολύ περισσότερο τη δική σας θέση. Προσπαθώντας να προστατεύσετε τους γονείς σας, ώστε να μην φανούν παράλογοι και υπερόπτες στα μάτια της οικογένειας του φίλου σας, επωμίζεστε το δύσκολο έργο να συγκαλύψετε τις ενστάσεις τους και να δώσετε πειστικές εξηγήσεις. Παρόλα αυτά μετά από τόσες αναβολές η άλλη πλευρά έχει αρχίσει ήδη να υποψιάζεται ότι κάτι άλλο συμβαίνει. Και αυτό τελικά καταλήγει να κακοχαρακτηρίζει εσάς την ίδια και να δημιουργεί πρόβλημα στη σχέση σας, έτσι όπως επιμένετε να αναλαμβάνετε την ευθύνη για λογαριασμό όλων.

Αλλά νομίζω ότι η μόνη ευθύνη που μπορείτε να αναλάβετε σε αυτή τη ζωή είναι αυτή των δικών σας πράξεων. Θέλετε αυτή τη σχέση; Πείτε ναι και εξηγήστε στους γονείς σας ότι η απόφασή σας είναι οριστική και ότι περιμένετε την υποστήριξή τους. Εάν καταλάβουν ότι είστε αποφασισμένη και ότι θα προχωρήσετε με ή χωρίς την έγκρισή τους, θα αναγκαστούν κι αυτοί να πάρουν τις αποφάσεις τους. Φυσικά, υπάρχει και το ενδεχόμενο να μην σας στηρίξουν. Αλλά, εφόσον κατά βάθος η σχέση σας είναι καλή, το πιθανότερο είναι ότι τελικά θα συνθηκολογήσουν.

Σε κάποια φάση της ενηλικίωσης η ρήξη με τους γονείς είναι πολλές φορές αναπόφευκτη. Αλλά η ρήξη είναι μια προσωρινή δυσάρεστη κατάσταση μέχρι να αφομοιωθούν και να γίνουν αποδεκτές οι αλλαγές και οι εξελίξεις της ζωής σας. Για αυτό και δεν πρέπει να τη φοβάστε.