Δεν με παίρνει στα σοβαρά όταν του ανακοινώνω την απόφαση μου...

Φ.Φ., 38 ετών: Έχω αποφασίσει να χωρίσω μετά από 7 χρόνια γάμου. Έχουμε αποκτήσει ένα παιδάκι 3/μιση χρονών. Ο σύζυγος όμως δεν θέλει και δεν με παίρνει στα σοβαρά όταν του ανακοινώνω την απόφαση μου. Δεν θέλει να ασχοληθεί, λέει, με αυτά, να κάνω ότι θέλω! Οι μεταξύ μας σχέσεις είναι ανύπαρκτες, και εννοώ πρώτα στο σεξ και μετά και σαν ζευγάρι. Είναι ένας δύσκολος χαρακτήρας, το οποίο γνώριζα φυσικά και από πριν, αλλά πίστευα πως θα αλλάξει (!!) κάποια πραγματάκια στο χαρακτήρα του και στο πως αντιμετωπίζει και βλέπει τα πράγματα. Με θεωρεί κτήμα του. Τα τελευταία 2 χρόνια με παρακαλάει να του δίνω συνεχώς «ευκαιρίες» για να αποδείξει πως «δεν είναι αυτός, είναι ένας άλλος καλύτερος». Όμως δεν αλλάζει -φυσικά- τίποτα. Και εγώ το μόνο που κάνω είναι να βολεύομαι -επιτρέψτε μου την έκφραση - αν και δεν μου αρέσει καθόλου. Αναγκαστικά, γιατί δεν έχω δουλειά - ζούμε σε μια επαρχία, και είναι αρκετά δύσκολο να βρω. Ήμαστε δυο ξένοι μέσα σε ένα σπίτι. Και η κατάσταση αυτή έχει τραβήξει τόσο, γιατί η εργασία του είναι εκτός πόλης και είναι στο σπίτι τα Σαββατοκύριακα. Θεωρώ πως έτσι που δεν θέλει να συνεργαστεί, με εκδικείται! Δυστυχώς έχει μεγάλο εγωισμό, και δεν μπορεί να δεχτεί ούτε αυτό, αλλά - όπως μου έχει τονίσει - και την ζωή που θα δημιουργήσω μετά το χωρισμό μας! Με κατηγορεί, σε όλα, πως κάνει ότι μπορεί να προσφέρει στο σπίτι και όλα είναι μια χαρά (!) και πως ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ ΓΙΑ ΟΛΑ, έχω βρει ήδη και γκόμενο!!! Πώς να επικοινωνήσω με αυτόν τον άνθρωπο, μπορείτε να μου βρείτε τον τρόπο; Δεν γίνεται τίποτα! Μήπως να του μιλούσε ένας κοινός φίλος; Σας ευχαριστώ και περιμένω με αγωνία την απάντηση σας, πριν χρειαστώ… ψυχίατρο!!

Εντάξει, ο σύζυγός σας είναι απόλυτος όταν σας κατηγορεί ότι εσείς φταίτε για όλα. Το μόνο βέβαιο είναι ότι για να φτάσετε σε αυτό το σημείο κάπου έχετε φταίξει και οι δύο. Όμως, όσο εξακολουθείτε να υπομένετε μια ανύπαρκτη πια σχέση, χωρίς να κάνετε τίποτα για να τη βοηθήσετε, αλλά και χωρίς να αποφασίζετε να χωρίσετε, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει προς το καλύτερο.

Θα μου πείτε, εσείς από την πλευρά σας θέλετε πολύ να χωρίσετε, αλλά δεν μπορείτε, εφόσον εκείνος δεν συνεργάζεται και αρνείται να σας ακούσει. Για αυτό και ψάχνετε απεγνωσμένα έναν τρόπο να σπάσετε το πείσμα του και να τον πείσετε να επικοινωνήσει.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι τα καταφέρνατε. Τι θα του λέγατε; Όχι βέβαια ότι κάθεστε μαζί του από βόλεμα, ενώ δεν σας αρέσει καθόλου, άλλα κάτι άλλο, πιο διπλωματικό και πιο ασαφές - για αυτό όμως ανεπαρκές ως αιτία διαζυγίου. Τι μένει λοιπόν μετά για να υποστηρίξετε ότι ο γάμος σας πρέπει να τελειώσει; Ίσως να μιλήσετε για εκείνον και το πόσο ανυπόφορος, εργασιομανής, κτητικός, εγωιστής και παρανοϊκός είναι. Πόσο δηλαδή εκείνος φταίει για όλα.

Δεν ισχυρίζομαι φυσικά ότι αυτό σκοπεύετε να κάνετε, απλώς ότι αυτό κάνουν τις περισσότερες φορές οι άνθρωποι όταν έχουν τέτοιες συγκρούσεις και δεν μπορούν ή δεν θέλουν να αναλάβουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης. Με αποτέλεσμα έναν φαύλο κύκλο αλληλοκατηγοριών που δεν καταλήγει σε καμία λύση.

Θα σας πρότεινα λοιπόν να σκεφτείτε πρώτα καλά πώς νιώθετε εσείς η ίδια. Εάν σας είναι ανεπιθύμητος και απλά σας βολεύει, καταλαβαίνετε ότι κι εκείνος κάπως θα το έχει αισθανθεί, κι ας παραμένει ανείπωτο. Ίσως για αυτό μάλιστα αντιδρά τόσο επιθετικά. Αν πάλι νιώθετε ότι θα θέλατε να μείνετε μαζί του, αν μπορούσατε να φτιάξετε τη σχέση σας, τότε, ναι, αξίζει τον κόπο να επιμείνετε σε μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση για το μέλλον σας.

Σε κάθε περίπτωση, όταν σιγουρευτείτε για αυτό που θέλετε, θα ξέρετε και τι ακριβώς πρέπει να κάνετε, ακόμη κι αν απαιτεί πολύ προσπάθεια και αρκετό ξεβόλεμα. Και τότε θα αναγκαστεί κι εκείνος εκ των πραγμάτων να σας πάρει στα σοβαρά.