Κάποια στιγμή έπεσε η πρόταση να μείνουμε με την πεθερά στο ίδιο σπίτι...

Π.Κ., 36 ετών: Γεια σας. Είμαι παντρεμένη εδώ και 11 χρόνια και με τον άντρα μου προσπαθούμε να συντηρούμε τη σχέση μας ζωντανή. Από τότε που ήρθαν τα παιδιά μας στον κόσμο έχουμε λίγο χρόνο το βράδυ ώστε να βρισκόμαστε και να περνάμε λίγη ώρα μαζί, καθότι όλη τη μέρα είμαστε απασχολημένοι με τη φροντίδα των παιδιών. Κάποια στιγμή έπεσε η πρόταση να μείνουμε με την πεθερά στο ίδιο σπίτι, κάτι που εμένα με προβλημάτισε. Οι σκέψεις μου είναι οι εξής: Εάν η εξέλιξη της σχέσης ενός ζευγαριού σταματήσει για κάποια χρόνια λόγω παιδιών, αν έρθει και μια πεθερά με όλα τα συναφή προβλήματα, πόσο μπορεί να εξελιχθεί και να εκδηλωθεί η σχέση του, με ένα ηλικιωμένο άτομο ανάμεσα στα πόδια του ζευγαριού; Πόσο μπορώ εγώ τον σύζυγο να τον βλέπω σαν άντρα ώριμο και ολοκληρωμένο όταν ταυτόχρονα θα παίζει και το ρόλο του μικρού και υπάκουου γιου με τη μητέρα του και θα ασχολείται με τις δικές της ανάγκες; Νομίζω ότι θα έχω πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό. Πιστεύετε ότι είναι βάσιμοι οι φόβοι μου ή όχι; Ευχαριστώ.

Δεν θα διαφωνούσα ότι οι φόβοι σας είναι βάσιμοι. Όχι μόνο λόγω της μαμάς του συζύγου σας, αλλά και εξαιτίας της απομάκρυνσης που αναφέρετε από τη γέννηση των παιδιών σας και μετά.

Συγκεκριμένα γράφετε ότι η εξέλιξη της σχέσης σας «σταμάτησε για κάποια χρόνια λόγω των παιδιών», εφόσον, όπως εξηγείτε, η φροντίδα τους ήταν τόσο απαιτητική που σας άφηνε μόνο λίγο ελεύθερο χρόνο κάθε βράδυ για να περνάτε μαζί. Βέβαια, φαντάζομαι πως όποιος έχει μεγαλώσει παιδιά μπορεί μέχρι κάποιο βαθμό να σας καταλάβει - ακόμη κι έτσι όμως, ας μην αγνοήσουμε ότι και οι δύο αποδεχτήκατε τον ερχομό των παιδιών σαν μια παύση ή σαν ένα εμπόδιο στη σχέση σας, παραμελώντας τις υπόλοιπες ανάγκες και επιθυμίες σας.

Και τώρα ο σύζυγός σας προτείνει να φέρει στο σπίτι και τη μαμά του, δημιουργώντας πρόσθετες υποχρεώσεις. Ενώ εσείς φοβάστε ότι αυτή η συγκατοίκηση θα εμποδίσει ακόμη περισσότερο τη σχέση σας και θα επιστρέψει τον άνδρα σας στην «αγκαλιά» της μαμάς, για να παίζει τον ρόλο του μικρού και υπάκουου γιού.

Το σκεπτικό μου είναι το εξής: με βάση όσα μας γράφετε, μοιάζει σαν να έχετε ήδη υπερεμπλακεί και οι δύο με τα παιδιά σας. Και τώρα, ο ένας από τους δύο ετοιμάζεται να υπερεμπλακεί και με τη μαμά του. Αλλά, εάν είναι έτσι, η ανησυχία σας δεν μπορεί να αποδοθεί σε διαφορά νοοτροπίας, αλλά σε ανταγωνισμό: «είναι εντάξει να αφιερώνεσαι στα παιδιά σου, όχι όμως στη μάνα σου».

Μου φαίνεται όμως πως για να ξενοιάσετε λίγο από τις υποχρεώσεις που δημιουργεί αυτή η υπερβολή, είναι σημαντικό να αναθεωρήσετε και οι δύο τη γενικότερη στάση σας. Δηλαδή όχι μόνο όσον αφορά στην επιβαρυντική μαμά - που στην τελική δεν διευκρινίζετε αν είναι άρρωστη ή ανήμπορη - αλλά και στα παιδιά σας.

Αλλιώς, είναι σαν να παίρνετε τη σκυτάλη σε μια οικογενειακή παράδοση που εκτείνεται σε βάθος γενεών: τόσους εξυπηρέτησα στα νιάτα μου, τώρα κάποιος πρέπει να εξυπηρετήσει και μένα.