Απ' τα νεύρα μου του είπα άντε γεια...

Λ.Β. 16 ετών: Πριν ένα μήνα είχα βγει με μια φίλη μου και είχε φέρει μαζί έναν άλλον φίλο της. Εμένα μ' άρεσε αλλά δεν έκανα καμία κίνηση για να τον κερδίσω. Πριν από 2-3 εβδομάδες μου μίλησε και από τότε μιλούσαμε συνέχεια. Με έκανε επιτέλους κάποιος μετά από καιρό να ξαναχαμογελάσω. Μετά βγήκαμε. Με φιλούσε συνέχεια, μ' αγκάλιαζε και γενικώς ήταν ζεστός - και μπροστά στο φίλο του που ήρθε στο τέλος. Μετά με ξαναφίλησε και έφυγα. Από τότε όμως όλα άλλαξαν. Με έγραφε, μου μιλούσε μόνο αν του μιλούσα εγώ πρώτη και ψυχρά. Απ' τα νεύρα μου του είπα άντε γεια. Όμως νομίζω πως είμαι ερωτευμένη μαζί του {αν και συγχρόνως τον μισώ}. Μένουμε και κανένα τέταρτο μακριά. Τώρα πια δεν ξέρω αν έκανα βλακεία που του είπα το άντε γεια. Με ήθελε μόνο για φάση δηλαδή; Γίνεται να κάνω κάτι ώστε να το μετανιώσει, να με θέλει/ να κολλήσει μαζί μου; Η αδιαφορία βοηθάει σ' αυτό; Χρειάζομαι βοήθεια...

Εφόσον δεν μπορείτε να φανταστείτε τι είναι αυτό που μεσολάβησε και χάλασε τη μεταξύ σας ευχάριστη ατμόσφαιρα, δεν έχετε και πολλές εναλλακτικές. Οπότε, ακόμη κι αν η αδιαφορία δεν είναι πάντα η καλύτερη δυνατή επιλογή, προς το παρόν, είναι μια από τις διαθέσιμες.

Υπάρχουν όμως κι άλλες. Θα μπορούσατε π.χ. να εξηγήσετε στον φίλο σας ότι αν κι εκείνος δεν είχε συμπεριφερθεί έτσι ψυχρά και αδιάφορα, δεν θα τον είχατε αφήσει τόσο απότομα - και ότι στην πραγματικότητα σας ενδιαφέρει ακόμη. Έτσι θα είχατε μια ευκαιρία να επανορθώσετε - τουλάχιστον για εκείνο το μέρος της παρεξήγησης που οφείλεται στη δική σας παρορμητική απόφαση να τον χωρίσετε. Αλλά και να αναμετρηθείτε με την πιο ευάλωτη πλευρά σας - αυτή που σας ωθεί να εγκαταλείπετε πρώτη, πριν προλάβουν να σας εγκαταλείψουν.

Στην τελική, ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να σας συμβεί, αν του δηλώσετε αυτό που νιώθετε; Το πολύ πολύ να μην ανταποκριθεί και να επιμείνει στην ψυχρότητα και την αδιαφορία του. Αρκετά δυσάρεστη η ερωτική απογοήτευση, δεν λέω, αλλά με τον καιρό κι αυτή ξεθωριάζει, για να αφήσει στη θέση της μια πιο γνήσια και λιγότερο αμυντική αδιαφορία για αυτόν που έφυγε. Και ένα πιο θερμό και ακομπλεξάριστο ενδιαφέρον για αυτόν που θα’ ρθει.