Δεν εκτίμησε τίποτα και στο τέλος βγήκε και από πάνω!

Α.Π., 26 ετών: Ο λόγος που γράφω είναι γιατί δεν έχω καταφέρει μέσα από πολλή προσωπική σκέψη να καταλάβω για ποιο λόγο μπορεί να νιώθω έτσι για το παρακάτω θέμα. Ίσως μια ξεκάθαρη, αντικειμενική γνώμη να είναι η ιδανική απάντηση. Η ιστορία ξεκινά το 2006 όταν γνωρίζω τον πρώην μου, ένα παιδί στην ηλικία μου, μορφωμένο, έξυπνο με χιούμορ αλλά....πολύ ανώριμο, ανασφαλή και κατά συνέπεια εγωιστή και υπερβολικά ζηλιάρη. Είχαμε έντονη σχέση, υπήρχαν στιγμές πολύ όμορφες μεταξύ μας, αλλά και πολύ άσχημες με αποτέλεσμα όλη αυτή η κατάσταση να αλλοιώσει τον χαρακτήρα μου (δεν έβγαινα, σταμάτησα να μιλάω με τους γνωστούς μου κ.λπ.). Ήταν πολύ πιεστικός, ζηλιάρης, κτητικός (φαντάζομαι έχετε ακούσει εκατοντάδες τέτοιες περιπτώσεις και είναι εύκολο να σκιαγραφήσετε ένα τέτοιο προφίλ). Τον χώρισα για ένα διάστημα, αλλά τα ξαναβρήκαμε μέχρι που με χώρισε εκείνος. Γιατί; Γιατί ήθελε να ζήσει τη ζωή του, ενώ μέχρι πρότινος έταζε -μεταξύ σοβαρού και αστείου- γάμους, αγάπες και ζωές! Δεν πληγώθηκα που τον έχασα και σε καμία περίπτωση δεν τον θέλω πίσω. Θέλω όμως να τον «εκδικηθώ», όχι γιατί με χώρισε, αλλά γιατί 1,5 χρόνο που ήμασταν μαζί ανεχόμουν συμπεριφορές, δεν εκτίμησε τίποτα και στο τέλος βγήκε και από πάνω! Πού οφείλεται αυτό το συναίσθημα που έχω; Και γιατί αφού ο συγκεκριμένος άνθρωπος δεν είναι πλέον τίποτα για μένα, ώρες - ώρες (εννοείται δεν μου κατακλύζει την σκέψη) φαντασιώνομαι τη στιγμή που θα ζητήσει συγγνώμη που φέρθηκε έτσι και εγώ θα τον κοιτάξω αγέρωχα;! :) και αν λάβουμε και υπόψη μας το γεγονός ότι δεν είμαι εγωίστρια σαν άνθρωπος, πώς εξηγείται; Μήπως νομίζω ότι δεν είμαι τελικά;

Ο καχύποπτος εραστής (ή η καχύποπτη ερωμένη) γνωρίζει - συχνά εξ’ ιδίων - ότι το φλερτ, η απιστία και ο ανταγωνισμός είναι μέσα στο παιχνίδι των ερωτικών σχέσεων. Και επειδή δεν του αρέσει «να του τη φέρνουν», ούτε αντέχει να είναι σε συνεχή επιφυλακή, φροντίζει να περιορίζει τον σύντροφό του από την αρχή. Ο ενοχικός εραστής (ή η ενοχική ερωμένη) από την άλλη, θα ήθελε να μην γνωρίζει τίποτα από όλα αυτά - και πραγματικά το προσπαθεί, περιορίζοντας τον εαυτό του και αποφεύγοντας από μόνος του δραστηριότητες που θα έκαναν τον καχύποπτο να νιώσει ανασφάλεια.

Έτσι, με λίγη «εκπαίδευση» στην αρχή και στη συνέχεια αυτόματα, το ζευγάρι βρίσκει τον τρόπο να ισορροπήσει στη νέα, κάπως απονευρωμένη εκδοχή της σχέσης. Αλλά η ισορροπία είναι εύθραυστη και η πλήξη δεν παύει να υπενθυμίζει ότι το ασφαλές δεν είναι απαραίτητα και ικανοποιητικό. Οπότε δεν προκαλεί έκπληξη όταν σε επόμενη φάση της σχέσης, κάποιος από τους δυο θα υπαναχωρήσει και θα ετοιμαστεί για μια επανάληψη του ίδιου φαύλου κύκλου, στο πιο φρέσκο περιβάλλον μιας καινούριας σχέσης.

Στη δική σας τώρα περίπτωση, ο φίλος σας μάλλον έπαιζε τον ρόλο του πιο καχύποπτου, που έταζε αλλά επίσης υποψιαζόταν και απαιτούσε πολλά - κι εσείς της πιο ενοχικής, που καταπιέστηκε για να τιμήσει την προτίμησή του. Το θέμα όμως είναι ότι εσείς ακόμη νιώθετε θυμωμένη με όλα αυτά, για αυτό και καμιά φορά φαντασιώνεστε την εκδίκηση, αν και δεν ενδιαφέρεστε πια για αυτόν, ούτε τον θέλετε πίσω. Όπως το θέτετε, είναι ζήτημα αποκατάστασης, για την ανοχή σας που δεν εκτιμήθηκε. Αναρωτιέστε όμως κιόλας, μήπως μιλάει ο εγωισμός που πιστεύατε ότι δεν είχατε και τώρα ανησυχείτε ότι έχετε;

Καταρχήν επιτρέψτε μου να σας διαβεβαιώσω: είναι σίγουρο ότι είστε εγωίστρια. Αλλά και να σας παρηγορήσω: ο εγωισμός δεν είναι «κάτι κακό», αλλά «κάτι φυσικό». Αν δεν το είχατε, μάλλον δεν θα ήσασταν ζωντανός οργανισμός και σίγουρα δεν θα μπορούσατε να εξοργιστείτε με την αδικία.

Αντί όμως να εξοργίζεστε εκ των υστέρων, όπως κάνουν συνήθως οι ενοχικοί άνθρωποι, δεν είναι προτιμότερο να βάζετε τα όριά σας εκ των προτέρων; Είναι νομίζω ένα χρήσιμο μάθημα που σας δίδαξε η σχέση σας: Να μην παραμελείτε όλη την υπόλοιπη ζωή σας για χάρη του εκάστοτε συντρόφου σας. Και να επιτρέψετε στο ήδη συνεργάσιμο «εγώ» σας, να γίνει στο εξής πιο διεκδικητικό.