Δεν μπορεί να σταμάτησε να με αγαπάει...

Μ.Ε., 23 ετών: Με λένε Μαρία και είμαι 23 ετών. Επί 1,5 χρόνο είχα σχέση με ένα άτομο με το οποίο ήμασταν πολύ δεμένοι. Περνάγαμε αρκετό χρόνο μαζί, όλα ήταν καλά, αγαπιόμασταν, με πρόσεχε, με είχε ψηλά. Εδώ και 2 μήνες είμαστε χώρια, έγιναν διάφορα σε αυτή τη σχέση που εγώ νόμιζα ότι τα είχαμε ξεπεράσει, αλλά με αφορμή μια ανούσια κρίση ζήλιας από μέρους μου βγήκαν πάλι στην επιφάνεια και αυτός ξέσπασε. Από ότι φαίνεται τα κρατούσε μέσα του όλο αυτό τον καιρό, ενώ μου έλεγε ότι όλα είναι καλύτερα. Δεν θέλει να με δει, έχω κάνει τα πάντα, έχω μετανιώσει αλλά δεν το βλέπει. Τον αγαπώ και δεν μπορώ να φύγω. Θέλω να προσπαθήσουμε, να κάνουμε μια νέα αρχή αλλά είναι ανένδοτος, δεν αλλάζει γνώμη. Τι να κάνω; Όλοι μου λένε να του δώσω χρόνο να σκεφτεί και να τον αφήσω λίγο ήσυχο να ηρεμήσει και ίσως γυρίσει, αλλά δε μπορώ μου είναι δύσκολο ως και αδύνατο. Τι να κάνω; Τον θέλω πίσω. Δεν μπορεί να άλλαξε έτσι ξαφνικά, δεν μπορεί να σταμάτησε να με αγαπάει!!!

Καταλαβαίνω πόσο πρέπει να έχετε πανικοβληθεί από την τροπή που πήραν τα πράγματα μεταξύ σας. Από τη μια δεν αντέχετε να τον αποχωριστείτε και από την άλλη δεν είναι πια στο χέρι σας να αναστρέψετε την κατάσταση - και έτσι είστε αναγκασμένη να υπομένετε την δυσάρεστη υπερδιέγερση, χωρίς να μπορείτε να κάνετε και πολλά για να την εκτονώσετε.

Αλλά πώς φτάσατε μέχρι εκεί; Με αφορμή, λέτε, μια ανούσια κρίση ζήλιας. Ανούσια τουλάχιστον για σας, αλλά καθόλου ανούσια από ότι φαίνεται για τον φίλο σας, που θυμήθηκε όλα τα παλιά, απωθημένα προβλήματα της σχέσης σας και αποφάσισε ότι δεν θέλει πια να σας βλέπει.

Τι μπορείτε όμως να κάνετε από δω και μπρός; Οι φίλοι σας, γράφετε, σας προτρέπουν να τον αφήσετε λίγο ήσυχο, αλλά σας είναι δύσκολο έως και αδύνατο να ακολουθήσετε τη συμβουλή τους. Παρόλα αυτά, τείνω κι εγώ να συμφωνήσω με τους φίλους σας. Όσο συνεχίζετε να πιέζετε και να προσπαθείτε να τον φέρετε πίσω με το ζόρι, είναι σαν να μην δίνετε σημασία ούτε στον θυμό και την αγανάκτησή του, ούτε στην ανάγκη του να πάρει τις αποστάσεις του.

Ίσως τελικά θα βοηθούσε αν αναλογιζόσασταν πόσα είναι αυτά που δεν του επιτρέπετε: Ούτε να έχει άλλη γνώμη, ούτε να σας αφήσει, ούτε να σταματήσει να σας αγαπάει, εφόσον εσείς τον αγαπάτε και τον θέλετε ακόμη. Σαν να επιμένετε ότι για να σωθεί αυτή η σχέση αρκεί η δική σας ισχυρή θέληση. Όμως αυτό ακούγεται και είναι αρκετά καταπιεστικό - και φυσικά δικαιολογεί και την δική του ανένδοτη στάση.

Μήπως τελικά να δοκιμάζατε να παραιτηθείτε από τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης; Στην τελική η υπερβολική σας ροπή προς τον έλεγχο, που εκφράζεται και μέσα από κρίσεις ζήλιας, όχι μόνο δεν σας βοηθά να καθησυχάσετε τους φόβους σας, αλλά καταλήγει ακόμη και να τους πραγματοποιεί. Αφού τον χάσατε επειδή επιμένατε να τον ελέγχετε, πως γίνεται να κάνετε το ίδιο και να ελπίζετε ότι θα τον ξανακερδίσετε;