Δεν θέλω να είμαι εγώ η αιτία που θα εγκαταλείψει τα όνειρά του...

Γ.Α., 19 ετών: Γεια σας θα ήθελα να σας ρωτήσω για την σχέση μου. Έχω εδώ και 3 χρόνια περίπου σχέση με έναν μεγαλύτερό μου κατά 3 χρόνια. Αυτή την περίοδο αυτός σπουδάζει στο εξωτερικό και του έχουν κάνει πρόταση για να συνεχίσει εκεί, με υποτροφία, το μεταπτυχιακό του. Το θέμα είναι πως ο ίδιος σκέφτεται να παρατήσει όλα αυτά και να έρθει να συνεχίσει το μεταπτυχιακό του στη πόλη που σπουδάζω εγώ, με μοναδικό λόγο, και το τονίζω αυτό, το ότι θέλει να είμαστε μαζί. Στην αρχή δεν έδινα σημασία γιατί νόμιζα ότι όλα αυτά ήταν λόγια του αέρα αλλά όταν έφτασε η επιστολή της υποτροφίας και αυτός δεν άλλαζε γνώμη έπρεπε να πάρω θέση. Το συζητήσαμε, του μίλησαν φίλοι μας αλλά αυτός τίποτα... Έτσι, καλώς ή κακώς, αναγκάστηκα να του θέσω τελεσίγραφο ότι αν ερχόταν Ελλάδα θα τελείωνε η σχέση μας. Αυτός το πήρε τελείως λάθος και μου είπε πως δεν τον θέλω εδώ γιατί έχω παράλληλη σχέση. Τώρα πλέον το μετάνιωσε αυτό που είπε αλλά είμαστε ψυχραμένοι και θα έλεγα πως η σχέση μας περνάει μια σοβαρή κρίση και είμαι εγώ αυτή που καλείται να αποφασίσει αν θα υπάρξει συνέχεια ή όχι. Δεν λέω, είναι πολύ τιμητικό για οποιαδήποτε κοπέλα το αγόρι της να θέλει να είναι μαζί και να είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα γι' αυτό αλλά δεν μπορώ να δεχτώ να είμαι εγώ η αιτία που θα εγκαταλείψει τα όνειρά του. Ακόμα, δεν ξέρω κατά πόσον μπορούμε να επανέλθουμε στην προηγούμενη κατάστασή μας μετά από αυτό. Τι να απαντήσω; Σας παρακαλώ βοηθήστε με... Συγγνώμη για την πολυλογία και σας ευχαριστώ εκ των προτέρων για την απάντησή σας...

Είστε απόλυτα σαφής: δεν εγκρίνετε καθόλου την απόφαση του φίλου σας να εγκαταλείψει την - επιτυχημένη, κατά τα φαινόμενα - ακαδημαϊκή σταδιοδρομία του για χάρη σας. Μάλιστα, το σχέδιο του σας βρίσκει τόσο αντίθετη, που θα προτιμούσατε ακόμη και να χωρίσετε, παρά να τον αφήσετε να επιστρέψει.

Σε πρώτη ανάγνωση, το τελεσίγραφό σας μοιάζει πολύ αυστηρό. Θέλω να πω, δεν αρκεί που πήρατε θέση; Γιατί πρέπει να επιμείνετε μέχρι να τον «συνετίσετε»; Εντάξει, καταλαβαίνω ότι δεν θέλετε να είστε εσείς η αιτία που θα εγκαταλείψει τα όνειρά του. Αλλά αυτό δεν πολυστέκει, εφόσον ο ίδιος - που είναι και ο βασικός αρμόδιος - σας διαβεβαιώνει ότι αυτό που ονειρεύεται είναι η επιστροφή του στην Ελλάδα και όχι η παράταση των σπουδών του.

Μήπως λοιπόν υπάρχει και δεύτερη ανάγνωση σε αυτή τη μεταξύ σας ρήξη; Και δεν εννοώ απαραίτητα ότι έχετε παράλληλη σχέση, όπως υποψιάζεται ο φίλος σας. Απλώς ότι η απόρριψη μιας υποτροφίας για τα μάτια σας μόνο είναι μεν τιμητική, αλλά είναι και βαρυσήμαντη. Και ίσως αισθάνεστε ότι σας δημιουργεί δεσμευτικές υποχρεώσεις ανταπόδοσης, στις οποίες μπορεί και να μην είστε σίγουρη ότι θέλετε να ανταπεξέρθετε.

Αλλά ακόμη κι έτσι να το σκέφτεστε, και πάλι θα σας πρότεινα να απενοχοποιηθείτε. Αφενός διότι αυτό που έχει σημασία είναι αν θέλετε να είστε μαζί του σήμερα - για το μέλλον ούτως ή άλλως δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Και αφετέρου διότι φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν και άλλοι λόγοι για την επιστροφή του, όσο κι αν τους αντιπαρέρχεται, συνοψίζοντας ρομαντικά τη νοσταλγία του στο πρόσωπό σας. Ο ερωτισμός νομίζω δικαιολογεί μια εικαστική επιμέλεια της πραγματικότητας.