Από τότε δεν άφησα κανέναν να με πληγώσει...

Φ.Δ., 25 ετών: Γεια σας! Αποφάσισα κι εγώ να σας γράψω. Έχουμε την ιδία ηλικία (25). Ήταν ο πρώτος μου έρωτας, ο παιδικός μου έρωτας (μόλις στην τετάρτη δημοτικού). Εκείνος δεν με ήθελε κι ούτε θα με θέλει. Ποτέ δεν θα με αγαπήσει (το ξέρω καλά). Τελειώσαμε το δημοτικό και δεν τον ξαναείδα. Μετά στο λύκειο τον ξανασυνάντησα. Συνέχεια με κορόιδευε και μου μιλούσε με άσχημο τρόπο. Προσπάθησα να του πω πώς ένιωθα, έδωσε ελπίδες και μετά...Έδειξε ότι είχε ήδη κάνει την επιλογή του, με αρνήθηκε, το σεβάστηκα. Και χαθήκαμε...Έκοψε κάθε επαφή. Ίσως να του έπεφτα λίγη... Για να τον ξεχάσω έπεσα με τα μούτρα στο διάβασμα και τώρα που είμαι στο πτυχίο ακόμα. Όμως γιατί τον θυμάμαι ενώ αυτός έχει προχωρήσει την ζωή του; Γιατί δεν τον έχω ξεχάσει ενώ αυτός δεν με θυμάται; Μήπως επειδή με έχει πληγώσει; Περιττό να πω πως από τότε δεν άφησα κανέναν να με πληγώσει (μέχρι στιγμής το έχω καταφέρει). Αξίζω μια τέτοια κατάσταση;

Λυπάμαι που νιώθετε τόσο ευάλωτη και που τόσα χρόνια φοβάστε να εκτεθείτε σε καινούριες εμπειρίες. Ακούγεται αλήθεια πολύ μελαγχολικό να μένετε μόνη, αναμασώντας την ανάμνηση ενός παιδικού έρωτα και κατά τα άλλα απέχοντας από τις πιο πραγματικές εξελίξεις της ζωής. Μια αποχή που αποδίδετε στην ανάγκη σας να προστατευτείτε από όλους όσους θα μπορούσαν να σας πληγώσουν - όπως σας είχε πληγώσει τότε εκείνος ο παλιός σας συμμαθητής.

Υπό μια έννοια, έχετε βέβαια δίκιο. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γεμάτες αναταράξεις και η απομόνωση είναι πράγματι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να αποφεύγετε τον πόνο που τις συνοδεύει. Παρόλα αυτά είναι λίγοι αυτοί που την επιλέγουν και φαντάζομαι ότι καταλαβαίνετε τον λόγο: Οι άλλοι δεν είναι μόνο πηγή πόνου, αλλά και μια μεγάλη πηγή ευχαρίστησης. Δεν γίνεται να αποφύγετε το ένα, χωρίς να θυσιάσετε αναγκαστικά και το άλλο.

Αλλά αυτή η θυσία της ευχαρίστησης μοιάζει να εξηγεί γιατί δεν έχει ξεθωριάσει ακόμη η ανάμνηση του συμμαθητή σας: Διότι φυσικά ποτέ δεν σταματήσατε να έχετε επιθυμίες - απλά σταματήσατε να προσπαθείτε για την ικανοποίησή τους, που θα σας έδινε μια πρωτογενή αίσθηση ικανοποίησης. Και αναγκαστικά στραφήκατε περισσότερο στην φαντασιωσική σας ζωή, σε ένα εσωτερικό θέατρο στο οποίο - σε αντίθεση με την πραγματική ζωή - εσείς ορίζετε όλα τα δρώμενα. Εκεί ο συμμαθητής που σας στεναχώρησε μπορεί ακόμη να σας συντροφεύει.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν χρειάζεται να σας ανησυχεί. Τέτοιο θέατρο έχουμε όλοι, και λίγο-πολύ εκεί καταφεύγουμε όταν η ζωή δεν μας κάνει τη χάρη. Έχει όμως πολύ μεγάλη σημασία να το χρησιμοποιείτε συμπληρωματικά, όσο συγχρόνως ζείτε, συναναστρέφεστε και ρισκάρετε με τους άλλους ανθρώπους. Πάρτε τη θαρραλέα απόφαση να το επιχειρήσετε - και αν σας φαίνεται πολύ δύσκολο, υπάρχει πάντα και η ψυχοθεραπεία για να σας δυναμώσει.