Η μητέρα μου με απειλεί πως άμα τον παντρευτώ δεν θα μου μιλήσει ποτέ ξανά

Μ.Κ., 32 ετών: Η δική μου ιστορία είναι κάπως μπερδεμένη… Η ουσία είναι πως μετά από 18χρόνια συνάντησα ένα συμμαθητή μου από τα Αγγλικά που ήταν ο πρώτος παιδικός ερωτάς μου και έκανα σχέση. Είναι 35 ετών, μένει με τον πατέρα του και την αδελφή του...Όσο και αν φανεί περίεργο είναι η πρώτη μου ολοκληρωμένη σχέση. Εκείνος είχε ήδη 2 αποτυχημένες σχέσεις μεγάλες, 3 χρόνια η κάθε μια (έναν αρραβώνα και μια σχέση) οι οποίες τελείωσαν με το να τον εγκαταλείψουν κατά δήλωση του συν κάποιες μικρότερες. Όλα αυτά σας τα αναφέρω γιατί έχουν σημασία. Επίσης έχει εκ γενετής πρόβλημα καρδιάς και είχε όταν γεννήθηκε θέμα στραβισμού. Το πρόβλημα είναι πως ενώ όλα ήταν και είναι καλά ανάμεσα μας, είναι τέλειος παντού και μου φέρεται τέλεια αποφασίσαμε να παντρευτούμε και ήρθε να με ζητήσει στους 8 μήνες. Σημαντικό είναι ότι μένω με την μητέρα μου, έχω σπουδάσει και εργάζομαι σε μόνιμη εργασία ενώ αντίθετα εκείνος εργάζεται σε ιδιωτική εργασία και έχει τελειώσει το Λύκειο. Ερχόμενος να με ζητήσει και ενώ όλα ήταν σχετικά καλά πέρα από κάποιες αντιρρήσεις της μητέρας μου, φέρθηκε σαν να μην μπορούσε και να μην ήθελε, δεν είπε κάτι αποφασιστικά, αλλά τελικά ζήτησε συγνώμη και έφυγε. Εγώ έπαθα κρίση, ζήτησα εξηγήσεις και μου δικαιολογήθηκε πως πληρώνει κάποια χρήματα για το αυτοκίνητο που είχε αγοράσει αλλά και για ένα δάνειο που έχει στο όνομά του ο πατέρας του και πλήρωνε εκείνος. Τελικά τα βρήκαμε αλλά δυστυχώς παρόλο που ήρθε να μιλήσει με την μητέρα μου έγινε τρελός καυγάς, εκείνη από τότε μου απαγόρευσε κάθε έξοδο μαζί του, με απείλησε, έκανε πως έχει θέματα με την ήδη βεβαρυμμένη υγεία της και γενικά έως και σήμερα είναι αρνητική. Με πιέζει, λέει ότι θα καταστραφώ και γενικά απαιτεί να μην του μιλάω και να βρω άλλον. Είχαμε κανονίσει να ετοιμάσουμε ένα σπίτι που έχει ο πατέρας του και να παντρευτούμε με πολιτικό γάμο, τον Ιούνιο, απλά εγώ ήθελα να το γνωρίζει η μητέρα μου, της το είπα και είχαμε έναν καυγά όπου πολύ άσχημες κουβέντες λέχθηκαν από εκείνη για εμένα. Γενικά είναι σκληρή γυναίκα, καταπιεστική, με απόψεις που ανήκουν σε άλλη εποχή, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι με μεγάλωσε μόνη της σχεδόν, καθώς ο πατέρας μου απουσίαζε πάντα από την ζωή μου, ήταν αλκοολικός και τελικά χώρισαν εφόσον εγώ του απαίτησα να φύγει από το σπίτι. Έχω μπερδευτεί πολύ και μπορεί να σας φαίνετε περίεργο αλλά θέλω την γνώμη σας. Το παιδί το αγαπάω και πιστεύω πως τελικά θα είμαστε μαζί. Όμως η μητέρα μου με απειλεί πως άμα τον παντρευτώ δεν θα μου μιλήσει ποτέ ξανά και να μην επικοινωνήσω ποτέ μαζί της. Εκείνος μου ζητά να περιμένω έως τον Ιούνιο, αν και σήμερα μου είπε κάτι που σκέφτομαι και εγώ, ότι θα έρθουν τα αδέλφια της μητέρας μου (έχει άλλα 5 αδέλφια) και θα μου ρίξουν ευθύνες σε περίπτωση που της συμβεί κάτι. Μπορεί όλο αυτό να σας φαίνετε κάπως, αλλά τόσο οι αρχές όσο και η αγάπη και ο σεβασμός που της έχω, όσο και η αγάπη μου για το παιδί με κάνουν να μην ξέρω πια απόφαση να πάρω. Θέλω την γνώμη σας και ελπίζω να μην σας κούρασα...

Η αναφορά σας δεν είναι απλά μια καταγραφή της αμφιθυμίας σας για τον γάμο που προγραμματίζετε, αλλά και μια συμπυκνωμένη αφήγηση της ταραγμένης οικογενειακής σας ιστορίας. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από κει. Συγκεκριμένα από κάτι που μου φάνηκε εξοργιστικά ενοχοποιητικό και άδικο - και που υποθέτω ότι σχετίζεται αρκετά με τη σημερινές σας δυσκολίες.

«Εγώ του απαίτησα να φύγει από σπίτι», γράφετε για τον πατέρα σας, υπονοώντας ότι χωρίς τη δική σας παρέμβαση, ίσως να μην είχαν χωρίσει με τη μητέρα σας. Και ίσως εκείνη να μην είχε ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ για να σας μεγαλώσει μόνη της και να μην είχε αναγκαστεί να γίνει τόσο σκληρή για να ανταπεξέλθει. Όλα αυτά τα υπέστη για χάρη σας και φυσικά της χρωστάτε. Όμως αντί να τη σέβεστε και να την υπακούτε, θέλετε να κάνετε το δικό σας απειλώντας έτσι να επιδεινώσετε κι άλλο την ήδη βεβαρυμμένη υγεία της. Και αν της συμβεί κάτι; Πώς θα δικαιολογηθείτε στα αδέλφια της, όταν θα έρθουν να σας ρίξουν τις ευθύνες;

Είναι φοβερό αυτό που κάνετε στον εαυτό σας. Αλλά καταλαβαίνω ότι δεν το επιλέξατε ελεύθερα, αλλά σας το επέβαλλαν από νωρίς, τότε που ήσασταν ακόμη πολύ μικρή και δεν είχατε καμιά ελπίδα να το αποφύγετε. Όμως ακόμη και στα 32 δεν είναι καθόλου αργά για να συνειδητοποιήσετε ότι δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αν έπρεπε να καταλογίσετε σε κάποιον ευθύνη, θα ήταν στους γονείς σας για την δική σας ταλαιπωρία και όχι σε σας για τη δική τους.

Καταλαβαίνω βέβαια ότι συμπονάτε τη μάνα σας. Είναι σίγουρο πως κι εκείνη θα έχει περάσει πολύ δύσκολα. Άλλωστε έτσι γίνεται συνήθως: πρέπει να έχεις κακοπάθει και ο ίδιος για να δυσκολεύεσαι να επιτρέψεις στα παιδιά σου μια καλύτερη μοίρα και να σφετερίζεσαι τις επιλογές τους προσπαθώντας να ξαναζήσεις. Αλλά όσο κι αν σας πονάει η ζωή της μάνας σας, καλύτερα να απεμπλακείτε από την επιρροή της και να βρείτε άλλους τρόπους να την ανακουφίσετε.

Το να απεμπλακείτε βέβαια είναι σχήμα λόγου, εφόσον τόσα χρόνια συνύπαρξης θα έχουν αποτυπώσει πια τη σφραγίδα τους στον τρόπο που σκέφτεστε και νιώθετε. Εν μέρει αυτό εξηγεί και την αμφιθυμία σας. Το πιο επικριτικό, γονεϊκό σας κομμάτι βλέπει τα μειονεκτήματα - την προβληματική καρδιά, τον βρεφικό στραβισμό, τις γυναίκες που τον εγκατέλειψαν, την πιο ταπεινή του μόρφωση, την ασθενική του πυγμή. Το πιο παιδικό βλέπει ότι «είναι τέλειος παντού». Την πραγματικότητα βέβαια θα εκτιμήσει καλύτερα το ενήλικό σας κομμάτι, αλλά για να το δυναμώσετε, χρειάζεται πρώτα να αναγνωρίσετε στον εαυτό σας το δικαίωμα να είστε ενήλικη. Μια καλή ιδέα θα ήταν να ζήσετε πρώτα λίγο με τον φίλο σας, να δείτε πώς θα πάει - και να παντρευτείτε όταν νιώσετε ελεύθερη και πιο σίγουρη για την επιλογή σας.