Έχω τάσεις βουλιμίας και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω...

Π.Ζ., 29 ετών: Καλησπέρα σας! Τον τελευταίο καιρό έχω τάσεις βουλιμίας και δεν ξέρω πως να το αντιμετωπίσω!!!! Ζω στην επαρχία και αν και θα θελα να καταφύγω σε κάποιον ειδικό… είναι αδύνατο! Πάντα ήμουν αδύνατη και τον τελευταίο χρόνο, έχω πάρει 8-10 κιλά. Οι τρίτοι δεν το καταλαβαίνουν ιδιαιτέρως (είμαι τώρα 1.70 και 60 κιλά), αλλά γυρίζοντας από τη δουλειά το μόνο που σκέφτομαι είναι να φάω πατατάκια, σοκολάτες και κάθε είδους τέτοιες βλακείες, μέχρι και το τελευταίο! Το φαγητό δεν με ενδιαφέρει τόσο όσο οι "λιχουδιές". Νιώθω πως είναι η διέξοδός μου, πως είναι από τα λίγα που μπορώ να αποφασίσω.. αλλά αφού φάω νιώθω τύψεις και ενοχές που τα αγόρασα και που έστω δεν συγκρατήθηκα στα 5 σοκολατάκια και έφαγα όλο το κουτί..! Παίρνω χάπια αδυνατίσματος γιατί αλλιώς τρελαίνομαι στην ιδέα να παχύνω και άλλο. Το αγόρι μου θεωρεί πως είμαι μια χαρά αλλά σκέφτομαι πως αν και το χρόνου πάρω άλλα τόσα.. τι;; Δε μπορώ να ελέγχω με τίποτα αυτή μου την αδυναμία!! Τι να κάνω; Σας παρακαλώ βοηθήστε με! Σας ευχαριστώ!

Ακόμη κι αν δεν έχετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε έναν ειδικό, μπορείτε τουλάχιστον να ενημερωθείτε για τη βουλιμία, για να καταλάβετε τι ακριβώς έχετε να αντιμετωπίσετε και πόσο απειλητικό μπορεί να γίνει. Μην παραλείψετε να διαβάσετε και τις προσωπικές εμπειρίες που έχουν δημοσιεύσει εκεί άνθρωποι που έχουν αντιμετωπίσει ή ακόμη αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα και να επισκεφτείτε το σχετικό forum.

Θα διαπιστώσετε ότι η ιστορία σας έχει πολλά κοινά σημεία με τη δική τους: Τα αρνητικά συναισθήματα μοιάζουν να «ράβονται» πάνω σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα του σώματος. Η απόλαυση του φαγητού μόνο μπορεί να παρηγορήσει. Τα επεισόδια υπερφαγίας γίνονται μέρος της καθημερινότητας - μια σύντομη εμπειρία αποσύνδεσης από το άγχος, μια επίμονη ανάγκη ανεξέλεγκτης καταβρόχθισης, που γρήγορα θα δώσει τη θέση της στη ντροπή και την ενοχή. Η αναμέτρηση με το πρόβλημα αναβάλλεται συνεχώς για κάποιο αύριο - όσο για το σήμερα, το μόνο σίγουρο είναι ότι έγινε πρέπει να ξε-γίνει, με εμετούς, καθαρτικά, χάπια αδυνατίσματος, ή εξαντλητική γυμναστική.

Όλα αυτά είναι πολύ θλιβερά - το γνωρίζετε. Και φυσικά δεν αξίζετε να τα περνάτε - αλλά φαντάζομαι ότι κι εδώ θα γνέφατε καταφατικά. Το θέμα είναι ότι άλλο γνωρίζετε κι άλλο κατά βάθος αισθάνεστε, για αυτό και η τελική σας κίνηση δεν είναι ιδιαίτερα φιλική προς τον εαυτό σας.

Θα πρότεινα να ξανασκεφτείτε λίγο το θέμα της βοήθειας. Καταλαβαίνω βέβαια ότι στην επαρχία είναι πιο δύσκολο να βρείτε κάποιον, αλλά αδύνατο δεν είναι. Ακόμη κι αν χρειαστεί να ταλαιπωρηθείτε λιγάκι αξίζει τον κόπο, προκειμένου να σπάσετε αυτή τη συνήθεια όσο πιο σύντομα γίνεται. Διότι τα βουλιμικά επεισόδια σε συνδυασμό με τα χάπια που καταναλώνετε έχουν κόστος στην υγεία σας.

Έχει λοιπόν σημασία να ασχοληθείτε σήμερα και όχι αύριο, γιατί κάθε φορά που υποκύπτετε και αναβάλλετε, το κομμάτι του εαυτού σας που ενεργεί με κακή πίστη γίνεται ακόμη πιο ισχυρό και έχει καλύτερες πιθανότητες να κερδίσει και τον επόμενο γύρο, σε αυτό το ιδιότυπο μπρα-ντε-φερ που στήνεται καθημερινά για τον έλεγχο.