Μου ζήτησε πάλι λίγο χρόνο...

Μ.Μ., 32 ετών: Γνωριστήκαμε πριν 3 μήνες, εκείνος 34. Βγαίναμε σε φιλικό επίπεδο τον πρώτο μήνα, αλλά ενώ έβλεπα ότι υπήρχε κάτι παραπάνω δεν έκανε κίνηση και κατόπιν παρότρυνσής μου, μου είπε ότι υπήρχε κάποια με την οποία ήθελε να χωρίσει - όπως και έκανε μετά από 2 εβδομάδες, οπότε και με επαναπροσέγγισε, ζητώντας μου λίγο χρόνο στην αρχή, πιο χαλαρά τα πράγματα μεταξύ μας και δέχτηκα. Μετά από 2-3 εβδομάδες που υποτίθεται ήμασταν μαζί άρχισα να τον νιώθω απόμακρο και γενικά πιεσμένο, μου έλεγε ότι περνούσε φάση, του ζήτησα να μιλήσουμε και μου εξήγησε ότι πιέστηκε, μπήκε μετά από έναν χωρισμό σε μια νέα σχέση, ότι δεν ήθελε να με χάσει γι' αυτό και με προσέγγισε και μου ζήτησε πάλι λίγο χρόνο. Εγώ φυσικά του εξήγησα ότι θα παραμείνουμε σε φιλικό επίπεδο και αν προκύψει στο μέλλον κάτι θα δείξει. Τις τελευταίες 2 εβδομάδες που έχουμε χωρίσει επικοινωνούμε 1-2 φορές/εβδομάδα, γενικά τον πιστεύω σε όσα μου έχει πει, αλλά υπάρχει ελπίδα να ξεπεράσει την προηγούμενη σχέση σύντομα (που ήταν αρκετό καιρό) και να συνεχίσει μαζί μου; Ποια θα πρέπει να είναι η δίκη μου στάση; Μήπως τελικά κάνει αυτό που εκείνον βολεύει και τίποτα περισσότερο; Ευχαριστώ.

Από όσα μας γράφετε, φαίνεται πως καταφέρνετε να αντιμετωπίζετε την κατάσταση με υπομονή και κατανόηση, επιτρέποντας στον φίλο σας μια χρονική άνεση μέχρι να ξεπεράσει τον πρόσφατο χωρισμό του, να νιώσει πιο ανέμελος και να αισθανθεί αυθόρμητα την επιθυμία για μια καινούρια σχέση.

Με άλλα λόγια, μοιάζετε αρκετά ψύχραιμη - κι αυτό σημαίνει ότι δεν θα παρασυρθείτε εύκολα σε υστερίες, δεν θα κάνετε σκηνές, δεν θα θέσετε τελεσίγραφα. Αντί να ταρακουνήσετε το δέντρο για να ρίξετε το μήλο, θα περιμένετε υπομονετικά ώσπου να πέσει από μόνο του.

Αυτό βέβαια είναι αρκετά έξυπνο εκ μέρους σας - ένας κάποιος βαθμός αυτοσυγκράτησης σημαίνει ότι γνωρίζετε πως, για να πάρετε αυτό που θέλετε, πρέπει και οι συνθήκες να είναι ώριμες. Το θέμα είναι για πόση αυτοσυγκράτηση μιλάμε και μέχρι πότε. Διότι όταν η σύνεση καταφέρνει πάντα να κάνει κουμάντο, η επιθυμία δυστυχώς ατονεί και μαραζώνει, ενώ ο θυμός γίνεται εσωστρεφής και δηλητηριώδης.

Με αυτή την έννοια, η καλύτερη στάση είναι αυτή της επίγνωσης. Είναι αρκετά βοηθητικό να έχετε συναίσθηση του τι νιώθετε, ακόμη κι αν δεν πρόκειται πάντα για κάτι ευχάριστο. Τα συναισθήματα είναι κίνητρα - και είναι σημαντικό να τα γνωρίζετε, ώστε να μπορείτε να τα εμπιστεύεστε και να παίρνετε καλές αποφάσεις. Κι αν έχετε ανάγκη να τα επεξεργαστείτε περισσότερο πριν τα εκφράσετε σε εκείνον - υπάρχουν και οι φίλοι.