Aναρωτιέμαι τι με έπιασε και κάνω τέτοια ζημιά στο σώμα μου;

T.B., 29 ετών: Καλησπέρα σας! Βρήκα το site αυτό και ένιωσα διαβάζοντας κάποια θέματα ότι δεν είμαι μόνη… ότι και άλλοι περνούν παρεμφερείς καταστάσεις! Τον τελευταίο χρόνο έχω πάρει 10 κιλά. Πάντα ήμουν αδύνατη, αλλά αν συνεχίσω έτσι δε ξέρω που θα καταλήξω. Το πρωί ξυπνάω και θα φάω τα κορν φλέικς με γάλα (αν και ονειρεύομαι τσουρέκια, κουλουράκια κλπ), στη δουλειά θα κρατηθώ με μανία (παρόλο τα γλυκά, τα τυροπιτάκια και τις πίτσες που θα κερνούν), εγώ μασάω τσίχλες και πίνω καφέ!!! Γυρίζοντας σπίτι 5 στις 7 μέρες θέλω να φάω τα πάντα. Σταματάω στο σουπερ μάρκετ και παίρνω πατατάκια, τυριά, αλλαντικά, σοκολατένια, μπισκότα, μερέντες, παγωτά και γυρίζοντας σπίτι αλλάζω, πίνω τα χάπια δέσμευσης λίπους και η μεγαλύτερη απόλαυση μόλις ήρθε… κάθομαι στο κρεβάτι και τρώω πατατάκια, μετά παγωτά, μετά μπισκότα, μετά τυρί, μετά…, μετά... και όταν τελειώσω νιώθω ένα βήμα πριν σκάσω. Κάποιες φορές ανακατεύομαι έως και την άλλη μέρα, δε μπορώ να κοιμηθώ, ζαλίζομαι και όλα τα συναφή. Εμετό δεν έχω προκαλέσει ποτέ, όμως έχω καταφύγει συχνά σε καθαρτικά και φυσικά στα χάπια που προανέφερα και που χωρίς αυτά δεν πάω πουθενά! Τα καθαρτικά ευτυχώς τα σταμάτησα. Για ένα διάστημα που τα έπαιρνα κόντευα να χωρίσω αφού λαμβάνοντας τα δεν έβγαινα από το σπίτι (ευνόητο το γιατί…) και όλο απέφευγα τον σύντροφο μου, τους φίλους μου και κάθε κοινωνική γνωριμία. Ακόμα και στη δουλειά είχα πρόβλημα, ζαλιζόμουν, δε μπορούσα να συγκεντρωθώ και η δυσφορία ήταν συνεχής (μέχρι και 8 και 10 μέρες έκανα να πάω τουαλέτα αφού μετά τη λήψη τους είχα δυσκοιλιότητες κλπ). Δεν μπορώ να σταματήσω όμως αυτή τη βουλιμία που με πιάνει όταν γυρνάω από τη δουλειά. Οι τύψεις μετά είναι αφόρητες και όταν μένω με το αγόρι μου τρομάζει όταν με βλέπει πως τρώω. Αναρωτιέται τι παθαίνω αλλά ντρέπομαι να του μιλήσω και για αυτό αποφεύγω να μένω σπίτι του. Λέμε να παντρευτούμε το φθινόπωρο και αντί να χαρώ σκέφτομαι πως θα' ναι δύσκολο να τρώω αυτά που θέλω, όπως θέλω... Όταν λείπουν οι δικοί μου από το σπίτι η μεγαλύτερη χαρά είναι να γυρίσω και να πάρω τα χάπια μου και να φάω... να φάω ότι μου έρχεται, από το γλυκό στο αλμυρό και μετά το ξινό και πάλι γλυκό και όλα μέχρι τέλους! Η μητέρα μου πάντα έλεγε πως είμαι αδύνατη και αυτό γιατί πάντα προσπαθώ να τρώω τα λιγότερο λιπαρά, παχυντικά... Το ψυγείο το γεμίζω με φρούτα, γιαούρτια και λαχανικά αλλά όταν με πιάνει αυτό, πάω στο σουπερμάρκετ και παίρνω κάθε λογής λιχουδιά και την απολαμβάνω μόνη μου, κλεισμένη στο δωμάτιο μου και αυτή η στιγμή είναι τόσο όμορφη για εμένα! Πως να σταματήσω αυτά τα βουλιμικά που με πιάνουν;;; Κουράστηκα να μένω νηστική για να μην παχύνω και να «σπάω» και να παίρνω τα 2πλασια κιλά. Κουράστηκα να βλέπω τη ζυγαριά προς τα πάνω, κουράστηκα να μην μπορώ να κουμπώσω τα παντελόνια τα περσινά και αναρωτιέμαι τι με έπιασε σε ένα χρόνο και κάνω τέτοια ζημιά στο σώμα μου; Γιατί έχω γίνει τόσο λαίμαργη; Δώστε μου μια λύση. Βοηθήστε με ή μοιραστείτε μαζί μου τις σκέψεις σας! Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας!

Μακάρι να υπήρχε μια πολύ απλή και χειροπιαστή λύση για ένα πρόβλημα τόσο σύνθετο και βαθύ όσο αυτό που αντιμετωπίζετε - φυσικά θα ήμασταν ιδιαίτερα ευτυχείς να τη μοιραστούμε μαζί σας, για να απαλλαγείτε αύριο κιόλας. Αλλά, δυστυχώς δεν υπάρχει. Είναι πολύ δύσκολο να αποχωριστεί κανείς την όποια έξη του, όταν την έχει συνδέσει με τόση - έστω και στιγμιαία - ηδονή και γαλήνη.

Δεν είναι απλά θέμα αυτοελέγχου - άλλωστε, φαίνεται πως είστε ιδιαίτερα ικανή για αμείλικτο αυτοέλεγχο, όταν στη δουλειά καταφέρνετε να κρατιέστε «με μανία» μακριά από τους πειρασμούς και να τη βγάζετε μόνο με καφέ και τσίχλες. Μοιάζει σχεδόν σαν μέρος του παιχνιδιού αυτή η ακραία στέρηση, καθώς η εξουθένωση από την πείνα κάνει ακόμη πιο παραδείσια τη στιγμή που τελικά θα βρεθείτε μόνη στο δωμάτιο, μαζί με τις λιχουδιές σας.

Αλλά, σύμφωνα με τις έρευνες, υπάρχει κάτι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον σε αυτήν ακριβώς τη στιγμή, πέρα από την απόλαυση του φαγητού καθεαυτή: η εμπειρία της αποσύνδεσης. Μιας αίσθησης δηλαδή «μουδιάσματος» και αποστασιοποίησης από τον εαυτό και το περιβάλλον - σκεφτείτε την σαν ψυχική τοπική αναισθησία - που εμποδίζει τα δυσάρεστα συναισθήματα να εισχωρήσουν στη ροή της συνείδησης.

Αν λοιπόν εμπιστευτείτε τις διαθέσιμες έρευνες, αυτά τα επεισόδια «ακρασίας» με το φαγητό, δεν είναι μόνο μια μεγάλη πηγή απόλαυσης, αλλά και μια στρατηγική αποφυγής του πόνου. Και μάλιστα ενός συγκεκριμένου είδους πόνου, που προκαλείται από ένα πολύ συγκεκριμένο είδος απειλής - τόσο συγκεκριμένο, που οι ερευνητές έχουν καταφέρει να το αναπαραγάγουν και στο εργαστήριο: Αρκεί να δείξεις σε μια γυναίκα που έχει διαγνωστεί με διατροφική διαταραχή λέξεις όπως «μοναχική», «χαζή», «εγκαταλελειμμένη» - και μάλιστα παρασυνειδησιακά, δηλαδή χωρίς καν να έχει επίγνωση ότι τις είδε - και είναι πολύ πιθανό ότι θα της προκαλέσεις άλλο ένα επεισόδιο υπερφαγίας.

Φαίνεται λοιπόν ότι αυτές οι γυναίκες - στην πλειοψηφία τους τελειοθηρικές - θέτουν πολύ υψηλούς στόχους γενικά στη ζωή, αλλά και στη διατροφή τους ειδικότερα. Είναι τόσο αυστηρές, που μπορούν να κάτσουν για ώρες νηστικές, επιδεικνύοντας και καμαρώνοντας τον έλεγχό τους πάνω στην πείνα. Αλλά το ίδιο αμείλικτες και αυστηρές είναι και στην αυτό-αξιολόγησή τους. Tο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το περνούν συντροφιά με μια πολύ επικριτική συνείδηση. Επόμενο δεν είναι να τους έχει γίνει πολύ γλυκιά εκείνη η ώρα που καταφέρνουν και την ξεφορτώνονται, υπνωτισμένες από μια επιδρομή φαγητού;

Αλλά αν έτσι αισθάνεστε κι εσείς, καταλαβαίνετε ότι αυτό που σας ταλαιπωρεί δεν είναι ακριβώς λαιμαργία - αλλά κάτι πιο ύπουλο και πιο περίπλοκο. Θα σας πρότεινα να το πάρετε στα σοβαρά και να επισκεφτείτε έναν ειδικό.