Που χάθηκε όλος αυτός ο ενθουσιασμός...

Σ.Γ, 24 ετών: Καλησπέρα σας. Έχω μια σχέση 4,5 χρόνια, ο πρώτος 1,5 χρόνος κυλούσε πολύ όμορφα και ήρεμα μετά ήρθαν τα πρώτα σύννεφα. Τσακωνόμασταν συνέχεια για ασήμαντους λόγους και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Προσπάθησα πολλές φορές να συζητήσω μαζί του αλλά η δικαιολογία του πάντα ήταν ότι όλα αυτά τα βγάζω από το μυαλό μου. Είχαμε χωρίσει για κάποιους μήνες μέχρι που γύρισε κλαίγοντας να με παρακαλέσει να τα ξαναβρούμε. Στην αρχή δίσταζα να συνεχίσω μαζί του αλλά τελικά με έπεισε με την συμπεριφορά του ότι μ' αγαπάει και έχει αλλάξει. Πριν λίγους μήνες άρχισε να με πιέζει να αρραβωνιαστούμε του εξήγησα ότι χρειάζομαι λίγο χρόνο, εκείνος όμως συνέχιζε να με πιέζει μέχρι που αποφάσισα να μιλήσω στους γονείς μου ότι σκέφτομαι να αρραβωνιαστώ. Είναι κάτι που θέλω πολύ να το κάνω γιατί τον αγαπώ πολύ. Μόλις του το ανακοίνωσα άρχισε κάπως να απομακρύνεται, τον ρωτούσα διάφορα για το τι πρέπει να κάνουμε και εκείνος το μόνο που μου έλεγε είναι να μην αγχώνομαι, αδιαφορούσε τελείως. Από την μια τον δικαιολογούσα γιατί δουλεύει ασταμάτητα και είναι πολύ κουρασμένος, αλλά από την άλλη δεν μπορώ να καταλάβω που χάθηκε όλος αυτός ο ενθουσιασμός που είχε. Τον ρώτησα αν άλλαξε γνώμη και η απάντηση του ήταν, όχι, απλά είμαι πολύ κουρασμένος. Δεν ξέρω τι να κάνω, είμαι πολύ μπερδεμένη...

Έτσι συμβαίνει συχνά με τις ερωτικές σχέσεις. Στην αρχή ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει και όλα είναι τόσο συναρπαστικά που απλά ελπίζετε να σας θέλει και εκείνος όσο τον θέλετε εσείς, για να προλάβετε να χορτάσετε ο ένας τον άλλο. Μια προσωρινή αγωνία, μέχρι να έρθει η εξοικείωση και να σας καθησυχάσει ότι ο χρόνος φτάνει - και μάλιστα περισσεύει για να ασχοληθείτε και με άλλα πράγματα. Ή, ακόμη χειρότερα, μέχρι να εμπεδωθεί σε τέτοιο βαθμό, που να αρχίσει να χάνεται το ενδιαφέρον.

Αλλά, εάν χαθεί το ενδιαφέρον, οι προσδοκίες της σχέσης προδίδονται και αισθάνεται κανείς θυμωμένος - επειδή π.χ. ο άλλος δεν του αρέσει πια όσο πριν, ή επειδή ο ίδιος δεν εισπράττει πια τόσο πολύ ότι αρέσει. Μια τέτοια απογοήτευση όμως είναι δύσκολο να γίνει συνειδητή και να εκφραστεί - για αυτό και συνήθως εκτονώνεται εναλλακτικά, με ανούσιες συγκρούσεις και μικροπρέπειες, με ευκαιριακές απιστίες, ακόμη και με απειλές χωρισμού.

Αυτή την λύση φαίνεται πως επιλέξατε κι εσείς. Έναν προσωρινό χωρισμό, που αφαίρεσε την επανάπαυση από τη σχέση σας και την ξαναζωντάνεψε. Μέχρι, βέβαια, να εξοικειωθείτε, να αρχίσετε να χάνετε τον ενδιαφέρον σας για άλλη μια φορά και να ξανασυναντήσετε την παρακμή εκεί που την αφήσατε.

Φαίνεται τελικά πως η απειλή χωρισμού δεν είναι κανένα σπουδαίο αφροδισιακό ελιξίριο. Το ζευγάρι βρίσκεται σύντομα να επαναλαμβάνει τον ίδιο φαύλο κύκλο - ο ένας μάλιστα από τους δύο επιβαρυμένος από την ανάμνηση ότι έκλαψε και παρακάλεσε. Ευτυχώς, υπάρχουν και άλλοι τρόποι να αποφεύγουμε τη στασιμότητα των σχέσεων. Ξεκινώντας από τον προφανή - και τον μόνο που περνάει από το χέρι μας: να μην είμαστε οι ίδιοι στάσιμοι.