Την παραμύθιασα και της έταξα τον ουρανό με τα άστρα...

Ν.Κ., 31 ετών: Καλησπέρα, είμαι 31 χρόνων - σε μόνιμη δουλειά με καλό μισθό - απόφοιτος πανεπιστημίου, μεταπτυχιακά, κτλ. Μένω ακόμα με τους γονείς μου. Η φάση που βρίσκομαι τώρα είναι η δυσκολότερη, η πιο αγχωτική και η πιο μπερδεμένη που καλούμαι να επιλύσω. Πριν ένα χρόνο περίπου βγήκα από σχέση 1,5 χρόνου. Μετά γνώρισα μια αλλοδαπή 18 χρόνων από το Ίντερνετ. Στην αρχή την έβλεπα και με έβλεπε εντελώς φιλικά, με τον καιρό όμως εξελίχθηκε σε ερωτική σχέση. Όσο είμαστε σε φιλική φάση ακόμη (κάνα δίμηνο) μου έλεγε για την προηγούμενη σχέση της με έναν μεγαλύτερο της κατά 20 χρόνια, την έκτρωση που έκανε για την κατά λάθος εγκυμοσύνη της, τις προσπάθειες που έκανε με περιστασιακές σχέσεις της μιας βραδιάς και το πολύ αλκοόλ για να τον ξεπεράσει. Όσο βγαίναμε φιλικά έβλεπα και γνώριζα τους κατά καιρούς εραστές της. Μετά άρχισα να την ερωτεύομαι, αυτή ανταποκρίθηκε και προκειμένου να την κρατήσω δεμένη πάνω μου ξεκίνησε όλη η ιστορία. Άρχισα να της λέω ψέματα σχετικά με την οικονομική μου κατάσταση, την οικογένεια μου, γενικά την παραμύθιασα και της έταξα τον ουρανό με τα άστρα, χωρίς να μπορώ να ανταποκριθώ. Εν τω μεταξύ άρχισα να ξοδεύω τρέλα ποσά για να την συντηρώ και η οικογένεια μου δεν την ήθελε καθόλου, λόγω του παρελθόντος της και της καταγωγής της. Δύο φορές χωρίσαμε αλλά τα ξαναβρήκαμε κατευθείαν λόγω των παραμυθιών που της έλεγα. Αυτή ξέρω ότι πήγε με άλλους όταν είμαστε χωριά (ίσως και άλλες φορές) αλλά εγώ όχι. Έμεινε έγκυος, γέννησε, το παιδί είναι στο μαιευτήριο επειδή γέννησε πρόωρα, εξακολουθώ να την παραμυθιάζω ότι θα μείνουμε μαζί, κτλ. Η οικογένεια μου με πιέζει να παρατήσω αυτήν και το μωρό αλλιώς θα με ξεγράψουν κι αυτή με τη σειρά της με πιέζει να αναγνωρίσω το παιδί, να βρούμε σπίτι, κτλ. Εδώ και 1 μήνα που γέννησε δεν ξέρω τι μου γίνεται πλέον. Δεν ξέρω τι να κάνω, τι να πω, πως να αντιδράσω. Μπορώ να γράψω βιβλίο για ότι έχω περάσει. Εντελώς συνοπτικά τα γράφω. Οποιαδήποτε συμβουλή - προτροπή ευπρόσδεκτη και ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Από όσα μας γράφετε, φαίνεται πως έχετε δημιουργήσει για τον εαυτό σας ένα δύσκολο δίλλημα: Να συμμορφωθείτε με τις υποδείξεις των γονιών σας, και να ξεχάσετε την αλλοδαπή και το μωρό της, ή να υποκύψετε στις πιέσεις της φίλης σας και να μείνετε μαζί της, αναγνωρίζοντας συγχρόνως και το παιδί;

Ναι, το δίλλημα σας είναι πραγματικά δύσκολο, αλλά, αν το σκεφτείτε, είναι επίσης πλασματικό και υπεραπλουστευμένο. Διότι έχετε παραλείψει μια πληροφορία που, από τη δική σας σκοπιά, είναι και η πιο σημαντική. Και συγκεκριμένα, εσείς ο ίδιος τι θέλετε;

Θέλετε να ζήσετε με τη φίλη σας και με το μωρό; Ή δεν θέλετε; Αυτή είναι, νομίζω, η καθοριστική ερώτηση που πρέπει να θέσετε στον εαυτό σας, ώστε, ανάλογα με την απάντηση που θα δώσετε, να αποφασίσετε για τη συνέχεια.

Θα μου πείτε, τι σημασία έχει αν θέλετε; Οι γονείς σας σίγουρα δεν θέλουν - απειλούν μάλιστα ότι θα σας ξεγράψουν, σε περίπτωση που τους παρακούσετε. Εδώ που τα λέμε, ακόμη και η φίλη σας μπορεί να σας ξεγράψει, ή έστω να σας υποτιμήσει σημαντικά, όταν μάθει ότι όλα όσα ξέρει για σας και όλα όσα της τάζετε, είναι παραμύθια.

Και, από την άλλη, τι σημασία έχει αν δεν θέλετε; Μπορείτε έτσι απλά να λιποτακτήσετε και να την αφήσετε να μεγαλώσει μόνη της ένα παιδί που - κατά τα φαινόμενα - είναι και δικό σας;

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι όποιον δρόμο και να πάρετε, σας περιμένουν δυσκολίες και συγκρούσεις - και επόμενο είναι να αισθάνεστε αβεβαιότητα και αγωνία. Αλλά όσο είστε ζωντανός και όσο είστε ελεύθερος - πάντα έτσι θα αισθάνεστε εν’ όψει σημαντικών και δύσκολων αποφάσεων, γιατί οι επιλογές σας και θα σας επηρεάζουν και θα σας χαρακτηρίζουν.

Μόνο που η αγωνία είναι όλη δική σας. Η στήλη αυτή δεν μπορεί να σας ανακουφίσει με συμβουλές και προτροπές - αν χρειάζεστε οπωσδήποτε κάποιον τυχαίο τρίτο για να πάρει την απόφαση για λογαριασμό σας, μπορείτε κάλλιστα να στρίψετε και ένα νόμισμα.

Μπορεί όμως να βγάλει για σας, σαν κουνέλι από καπέλο, μια απροσδόκητα παρήγορη συνεπαγωγή της υπαρξιακής μοναξιάς σας: Δεν υπάρχει λόγος να υποκρίνεστε ότι είστε κάποιος άλλος. Είστε αυτός που είστε - τουλάχιστον όμως έχετε υπόσταση - ένα σημαντικό ατού, που η φανταστική περσόνα που πλασάρετε στους άλλους, όσο ελκυστική κι αν είναι, δεν θα μπορέσει ποτέ να αποκτήσει.