Όταν τους κερδίσω, συνήθως δεν τους θέλω πια...

Α.Φ. 35 ετών: Είμαι πάρα πολύ απογοητευμένη από τη ζωή μου σε προσωπικό επίπεδο. Είμαι 35 ετών και οι σχέσεις μου ήταν όλες ευκαιριακές, μέχρι 5-6 μήνες. Οι άνδρες που ερωτεύτηκα με άφησαν, ή με άφησαν να τους αφήσω, ενώ τους άνδρες που με αγάπησαν δεν τους αγάπησα εγώ. Δυστυχώς με ελκύουν οι άνδρες που δεν μου παραδίνονται, που κρατούν τις αποστάσεις. Προσπαθώ λοιπόν να τους «κερδίσω». Όταν τους κερδίσω, συνήθως δεν τους θέλω πλέον. Αν δεν τους κερδίσω, ή με αφήνουν, ή δεν αντέχω άλλο και τους αφήνω εγώ. Έχω κάνει αρκετά χρόνια ψυχοθεραπεία, με αφορμή ένα σεξουαλικό πρόβλημα που είχα (πόνος στο σεξ και έλλειψη οργασμού). Η ψυχολόγος μου μου έχει πει ότι έχω «ναρκισσιστικό τραύμα». Πράγματι επιζητώ την επιβεβαίωση από τους άνδρες, ιδίως δε από αυτούς που δεν μου τη δίνουν… Η τελευταία μου σχέση ήταν πάλι με έναν άνδρα που ήταν λίγο απόμακρος και έληξε και αυτή με δική μου πρωτοβουλία, χωρίς βέβαια και αυτός να με διεκδικήσει. Τι να με διεκδικήσει, αφού εγώ τον διεκδικούσα για 5 μήνες… Δυστυχώς φοβάμαι ότι ποτέ δε θα μπορέσω να ευτυχήσω σε μια σχέση. Δεν το χω κάνει και ποτέ, αφού αγχώνομαι περισσότερο για το αν με θέλει ο σύντροφός μου. Έτσι μου ‘ρχεται καμιά φορά να το πάρω απόφαση ότι δεν θα τα καταφέρω ποτέ να κάνω μια καλή σχέση, να κάνω οικογένεια, να κάνω κάτι τέλος πάντων στη ζωή μου και να το ρίξω στο περιστασιακό σεξ που ούτως ή άλλως είναι και εύκολο και δεν πληγώνεται και κανείς… Έχω απελπιστεί και πλέον δεν ξέρω που να στραφώ για βοήθεια. Ίσως στο Θεό… Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Μοιάζει κάπως παράδοξο: από τη μια ελπίζετε τόσο πολύ σε μια καλή σχέση και από την άλλη έχετε ορίσει αυτά ακριβώς τα κριτήρια που θα σας δυσκολέψουν πολύ να την αποκτήσετε. Μια καλή σχέση είναι πρωτίστως ανταποδοτική - χρειάζεται δηλαδή και να θέλετε και να σας θέλουν. Όμως το δικό σας ζητούμενό δεν είναι η αμοιβαιότητα, εφόσον όταν την κερδίζετε σταματάτε πια να θέλετε τη σχέση, αλλά μάλλον η επιβεβαίωση - όσο πιο δύσκολη και όσο πιο αβέβαιη, τόσο πιο πολύτιμη για σας.

Βέβαια, δεν είναι και τόσο αξιοπερίεργο που ψάχνετε την επιβεβαίωση - όλοι έχουμε κάποια ναρκισσιστικά αιτήματα από τις σχέσεις μας και στο βαθμό που το έχουμε ανάγκη, ενίοτε χρησιμοποιούμε τους συντρόφους μας σαν κολακευτικούς καθρέφτες ή σαν υποστυλώματα της αυτοεκτίμησής μας. Το περίεργο είναι που τα δικά σας αιτήματα από τη σχέση μοιάζουν να εξαντλούνται εκεί. Περισσότερο δηλαδή στον θαυμασμό και λιγότερο στην ερωτική απόλαυση και την αγάπη.

Μόνο που η μεγάλη ανάγκη σας για θαυμασμό ίσως είναι τελικά αυτή που σας απομονώνει. Διότι, αν το σκεφτείτε, ο μόνος τρόπος για να διατηρείτε τον θαυμασμό αμείωτο, είναι να μην επιτρέπετε ποτέ στους άλλους να σας γνωρίζουν πραγματικά. Με την οικειότητα μοιραία έρχεται και η απομυθοποίηση για να αναδείξει μια σειρά από ελαττώματα στην αρχική αψεγάδιαστη γοητεία που οι ερωτευμένοι εμπνέουν ο ένας στον άλλον. Και αυτό είναι πολύ απειλητικό για τους ανθρώπους που φοβούνται ότι οι αν άλλοι ανακάλυπταν το πραγματικό τους πρόσωπο θα σταματούσαν να τους εκτιμούν.

Αλλά αν βρείτε το θάρρος να συγκρίνετε αυτή την πεποίθηση με την πραγματικότητα, νομίζω ότι θα την βρείτε υπερβολικά αυστηρή και περιοριστική. Είναι βέβαια αλήθεια ότι στις οικείες ερωτικές σχέσεις οι μύθοι συχνά καταρρέουν και οι εικόνες τσαλακώνονται, ενώ στις πιο απόμακρες και απρόσιτες τα προσωπεία μένουν πιο εύκολα στη θέση τους. Μόνο που τα προσωπεία, αν και μπορούν να κερδίσουν τον θαυμασμό, δεν μπορούν να απολαύσουν το σεξ, ούτε να αισθανθούν την αγάπη.

Θα ήταν απελευθερωτικό αν δοκιμάζατε να αποχωριστείτε το δικό σας και να εκτεθείτε σε μια πιο στενή σχέση, απολαμβάνοντας τον ίδιο τον άλλο, και όχι την εντύπωση που του προκαλείτε ή την εικόνα που του αποτυπώνετε.