Δυσκολεύομαι να τον χωρίσω, τον λυπάμαι...

Ε.Α., 25 ετών: Συζώ με τον σύντροφό μου ένα χρόνο περίπου ενώ είμαστε 2,5 χρόνια μαζί. Η κατάσταση είναι αρρωστημένη, με την έννοια ότι είναι ζηλιάρης, κτητικός, ανασφαλής και καταπιεστικός. Αφού πέρασα από διάφορες φάσεις προσπαθώντας να τον αλλάξω, χωρίς αποτέλεσμα και βλέποντας ότι πια έχω αλλάξει εγώ που σημαίνει ότι δεν βγαίνω, έχω χαθεί από τις φίλες μου κλπ. έχω συνειδητοποιήσει ότι η μόνη λύση είναι ο χωρισμός. Ο σύντροφός μου δεν αναγνωρίζει το πρόβλημά του, αντιθέτως τον ενδιαφέρει μόνο να είναι η σχέση μας όπως αυτός τη θεωρεί ιδανική δηλ. να κάνουμε τα πάντα μαζί, να μην έχω φίλους, να μη μιλάω με κανέναν, να μην έχω πολλά πολλά ούτε με τους γονείς μου κ.λπ. Όταν του μιλώ για χωρισμό τρελαίνεται, απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει, ότι θα μου κάνει κακό! Το πρόβλημα είναι ότι ενώ κατά κάποιο τρόπο το έχω πάρει απόφαση ότι πρέπει να χωρίσω, δυσκολεύομαι να το κάνω, τον λυπάμαι, φοβάμαι ότι θα υποφέρουμε και οι δύο, νιώθω ότι θα μου λείπει και γενικά νιώθω αδύναμη να αντιμετωπίσω όλη αυτή την κατάσταση. Και το χειρότερο: Προσπαθώ να θυμώσω, να νευριάσω που τολμά να με καταπιέζει έτσι αλλά τα καταφέρνω μόνο για λίγο, μετά ηρεμώ... και στεναχωριέμαι! Πώς να βρω τη δύναμη να χωρίσω;

Η λύπηση μοιάζει να ανήκει σε εκείνα τα καλοπροαίρετα συναισθήματα που μας παρακινούν να συμπονέσουμε και να συντρέξουμε τον άλλο. Η περιφρόνηση από την άλλη είναι με βεβαιότητα ένα συναίσθημα όχι-και-τόσο-καλοπροαίρετο. Κι όμως, όλως περιέργως, αυτά τα δύο συναισθήματα θεωρούνται συγγενικά, καθώς βασικό συστατικό και των δυο είναι μια αίσθηση υπεροχής.

Αν λοιπόν θέλετε να ανακτήσετε τις δυνάμεις σας και να απαλλαγείτε από τη λύπηση που σας έχει εγκλωβίσει σε μια αδιέξοδη σχέση, πριν καταλήξετε στην περιφρόνηση, το πρώτο που πρέπει να κάνετε είναι να επαναδιαπραγματευτείτε την δική σας αίσθηση υπεροχής. Καταλαβαίνω βέβαια ότι αυτή η παρότρυνση ίσως σας ξενίσει. Και είναι λογικό. Η αίσθηση ανωτερότητας που μερικές φορές υποκρύπτει η συγκαταβατική συμπεριφορά προς τους άλλους είναι συνήθως ανεπαίσθητη και λεπτοφυής.

Αλλά είναι παρούσα. Και καταπιέζει ένα εξίσου υπαρκτό κομμάτι του εαυτού σας που πολύ θα ήθελε να κατρακυλήσει μερικές βαθμίδες στην κλίμακα της ευγενούς συμπεριφοράς και να προσγειωθεί σε ένα επίπεδο πιο κατάλληλο για να αντιμετωπίσει τις κτητικές αξιώσεις, τους συναισθηματικούς εκβιασμούς και τις απειλές που δέχεται. Σε αυτό το επίπεδο και θα συνειδητοποιήσετε τον θυμό σας και θα βρείτε τη δύναμη που ψάχνετε.

Ακόμη περισσότερο, όταν η αγανάκτησή σας καταλαγιάσει και μετουσιωθεί σε συγκεκριμένα αιτήματα και όρια, μπορεί και να δείτε τη σχέση σας να αλλάζει σε κάτι πιο ικανοποιητικό και εξελίξιμο. Ή, μπορεί και όχι. Αλλά, έχοντας ξεκαθαρίσει τις διαφορές σας, θα σας είναι τουλάχιστον πιο εύκολο να αποχωριστείτε. Σε αυτή την περίπτωση, πάρτε καλού κακού και κάποια μέτρα για την ασφάλειά σας.