Δεν μ' αφήνει να του συμπαρασταθώ...

Ι.Π., 25 ετών: Γεια σας, ονομάζομαι Ι. και είμαι 25 ετών. Εδώ και 1,5 χρόνο έχω σχέση με κάποιον που είναι 30. Από την αρχή της σχέσης μας είμαστε παθιασμένοι και οι δύο, μαλώνουμε ελάχιστες φορές (για σημαντικά πράγματα κυρίως), σεβόμαστε ο ένας τον άλλον, θαυμάζουμε ο ένας τον άλλον, γενικά έχουμε μια πολύ όμορφη και υγιή σχέση. Πριν τρείς εβδομάδες πέθανε η μητέρα του. Από την πρώτη στιγμή μου δήλωσε ότι δεν θέλει να πάω στην κηδεία για να μην τον δω σε τέτοια κατάσταση. Το σεβάστηκα γιατί επέμενε και το εκτίμησε. Έχουν περάσει τρείς βδομάδες και δεν θέλει να βρεθούμε. Με τους φίλους του μιλάει στο τηλέφωνο και έχει βγει 4 φορές για ποτό ή για καφέ από τότε. Μαζί μου μιλάει ελάχιστες φορές (μόνο όταν παίρνω εγώ) και επικοινωνεί μόνο με 3 μηνύματα την μέρα. Όταν βρεθήκαμε μία φορά (κι αυτό επειδή τον πίεσα εγώ) μου είπε ότι «δεν νιώθει το ίδιο και θέλει να του δώσω λίγο χρόνο να το ξεπεράσει». Ενώ κατά την διάρκεια της αρρώστιας της μητέρας του ήμουν το μόνο άτομο που ήθελε να μιλήσει. Δεν ξέρω τι να κάνω… Με τους φίλους του μιλάει ενώ εμένα με αποφεύγει. Γιατί αυτό; Έχω κουραστεί πολύ αλλά τον αγαπάω. Δεν μ' αφήνει να του συμπαρασταθώ. Τι να κάνω;

Θα ήταν σίγουρα αρκετά παράδοξο που ο φίλος σας αρνείται να σας συναντήσει, αν δεν τον δικαιολογούσε σε τόσο μεγάλο βαθμό η βαρύτητα της περίστασης. Ο θάνατος της μητέρας δεν είναι απλά ένα δυσάρεστο γεγονός, αλλά ένας σφοδρός υπαρξιακός κλονισμός, που επαναπροσδιορίζει τους ορισμούς του παιδιού της τόσο για τη συντριβή, όσο και για την ελευθερία.

Όταν η γυναίκα που σε γέννησε πεθαίνει, κατά κάποιον τρόπο αναγκάζεσαι να ξαναγεννηθείς και, απαρηγόρητος για την απώλειά της, αλλά απελευθερωμένος από την επιρροή της, να διαπραγματευτείς από την αρχή τα σχέδια και την ταυτότητά σου. Τουλάχιστον σε κάποιο βαθμό και ανάλογα πάντα με τη σχέση που είχες μαζί της και την ηλικία που σε βρήκε ο θάνατός της.

Όλα αυτά βέβαια είναι και λίγο γενικότητες. Εσείς σίγουρα γνωρίζεται περισσότερα και για τους δύο και έχετε καλύτερες πιθανότητες να εξηγήσετε τη συμπεριφορά του φίλου σας - αν όχι τώρα, με τον καιρό. Σε κάθε περίπτωση, καλό θα ήταν να επιστρατεύσετε υπομονή και κατανόηση μέχρι να κοπάσει η αναστάτωση στη ζωή του. Είναι μια στάση που θα εκτιμήσει όταν αισθανθεί καλύτερα, ότι κι αν συμβεί τελικά μεταξύ σας.