Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πώς να του φερθώ...

Ε.Α., 16 ετών: Πριν από λίγους μήνες κατάλαβα ότι μου αρέσει ένα αγόρι που δεν είχα προσέξει νωρίτερα. Με κάποιο τρόπο όμως, αυτός έμαθε ότι μου αρέσει, και από τότε με κοιτούσε περίεργα. Λίγο αργότερα, άρχισε να μου στέλνει μηνύματα αλλά κάποια μέρα ξαφνικά σταμάτησε. Πριν από 2 περίπου βδομάδες, πήγαμε μια βόλτα και μου ξεκαθάρισε ότι δεν ήθελε σχέση και εγώ συμφώνησα μαζί του. 3 μέρες μετά, μου ζητά να ξαναπάμε βόλτα και εγώ του είπα ας πάμε. Εκείνο το βράδυ μου ζήτησε να τα φτιάξουμε. Αφού του ζήτησα να το σκεφτώ, του είπα ναι διστακτικά. Μιλούσαμε για δυο μέρες και μετά σταμάτησε πάλι. Μετά από παρότρυνση των φίλων μου, τον πήρα τηλέφωνο και του ζήτησα να συναντηθούμε για να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα. Στο τηλέφωνο εκείνος μου είπε ότι δεν μπορεί γιατί δεν είναι έτοιμος, και όταν τον ρώτησα τι εννοεί με αυτό που λέει μου απάντησε σε μήνυμα ότι είναι κολλημένος με κάποια άλλη και ότι θέλει να ξεχάσω όλα όσα έγιναν μεταξύ μας. Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πώς να του φερθώ, και επειδή έχουμε κοινές παρέες θα τον βλέπω συνέχεια...Τι να κάνω;

Τα’ χουμε ξαναπεί. Η αίσθηση ότι ανήκουμε κάπου και είμαστε αποδεκτοί μας δημιουργεί αισθήματα χαλάρωσης και ευφορίας, ενώ αντίθετα η εμπειρία της απόρριψης μας είναι τόσο αποστροφική όσο και ο οξύς και παρατεταμένος πόνος. Άλλωστε, ακριβώς επειδή είναι τόσο δυσάρεστη, έχουμε πολύ μεγάλο κίνητρο να την αποφεύγουμε - για αυτό και συνήθως απομακρυνόμαστε από τους ανθρώπους και τις καταστάσεις που μας τη θυμίζουν.

Κάτι που εσείς δεν έχετε την πολυτέλεια να κάνετε αυτή την περίοδο, εφόσον με τον παραλίγο φίλο σας μοιράζεστε κοινές παρέες και αναπόφευκτα βλέπεστε συχνά. Αλλά πάλι, από όσα γράφετε, μοιάζει σαν να μην είναι η αναποφασιστικότητά του και τελικά η απορριπτική απομάκρυνση του για χάρη κάποιας άλλης που σας έχει πειράξει. Πιο πολύ φαίνεται να σας ανησυχεί πώς θα αντιδράτε στο εξής στις αμήχανες συναντήσεις σας - εφόσον, ως γνωστόν, η πιο αφύσικη εκδοχή του εαυτού μας είναι αυτή που πασχίζει να συμπεριφερθεί φυσιολογικά.

Αυτό, λέτε είναι το πρόβλημα. Αλλά αν έτσι έχουν τα πράγματα, αν δηλαδή αισθάνεστε περισσότερο αμήχανη παρά απογοητευμένη, είναι ζήτημα χρόνου μέχρι να αισθανθείτε και πάλι άνετα. Δεν χρειάζεται να πιεστείτε, ούτε να συμπεριφερθείτε πιο φιλικά από όσο νιώθετε για χάρη της παρέας, αν δεν σας βγαίνει. Κάντε όπως νιώθετε και οι φίλοι σας πιθανότατα θα καταλάβουν και θα σας βοηθήσουν.