Ν.Μ., 17 ετών: Είχα σχέση έξι μηνών με κάποιον στην ηλικία μου. Στους 6 μήνες του ζήτησα να χωρίσουμε γιατί νόμιζα πως είχα αρχίσει να βαριέμαι. Εκείνος το δέχτηκε, αλλά με μεγάλη δυσκολία και πικρία. Την επόμενη ημέρα όμως εγώ το μετάνιωσα και του το είπα... Επί ένα μήνα ήμουν χάλια. Τον παρακαλούσα… αυτός τίποτα, ώσπου πήγα μια μέρα σχολείο του και με φίλησε από μόνος του. Όταν έφυγα γύρισε και μου έστειλε ένα μήνυμα που έλεγε να μείνουμε φίλοι. Με έκανε κομμάτια. Τώρα έχει περάσει 1 μήνας και κάτι που έγινε αυτό... δεν έχει δώσει σημεία ζωής. Υπάρχει περίπτωση στο μέλλον να γυρίσει και να παρακαλάει; Όταν πλέον καταλάβει τι βλακεία έκανε...;
Καταλαβαίνω ότι έχετε καταρρακωθεί από το πείσμα με το οποίο ο φίλος σας αρνείται την επανασύνδεση. Άλλωστε, ακόμη και αυτές οι ονειροπολήσεις της μελλοντικής στιγμής που θα γυρίσει και θα σας παρακαλέσει, μετανιωμένος γα τη «βλακεία που έκανε», δεν είναι παρά μια προσπάθεια να ανακουφίσετε τον πληγωμένο από την απόρριψη εγωισμό σας.
Αλλά, αν δοκιμάσετε να μπείτε λίγο στη θέση του, ίσως καταλάβετε ότι δεν είναι υπόλογος σε σας, τουλάχιστον όχι περισσότερο από όσο είστε εσείς σε εκείνον. Θα έλεγε μάλιστα κανείς ότι, υπό μια έννοια, θα είχατε ισοφαρίσει - αν δεν υπήρχε το πλεονέκτημα «γελάω τελευταίος», που ομολογουμένως δίνει ένα μικρό προβάδισμα στο φίλο σας.
Εικάζω μάλιστα ότι δεν αποκλείεται κάτι τέτοιο να διαισθάνεται κι εκείνος, για αυτό και παραμένει βιδωμένος στη θέση του, στην άλλη άκρη της τραμπάλας: ότι, δηλαδή, δεν είναι η αγάπη σας που παρακαλάει, αλλά η ανάγκη σας να ακυρώσετε τον τελευταίο του θρίαμβο και να επανέλθετε σε θέση ισχύος.
Σπουδαίος θρίαμβος θα μου πείτε, να μην δέχεται πίσω το κορίτσι που τον χώρισε από φόβο μήπως τον ξαναπληγώσει. Μπορεί να είναι κι έτσι, αλλά μικρή σημασία έχει, αφού με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να αισθανθεί πιο δυνατός. Μια αίσθηση που, παρεμπιπτόντως, μειώνει τις πιθανότητες να γυρίσει πίσω παρακαλώντας, όπως περιμένετε.
Θα πρότεινα λοιπόν, αν τελικά επιστρέψει, να τον καταδεχτείτε και να μην επιμείνετε στην ταπείνωσή του.