Το αίμα νερό δε γίνεται αλλά και εγώ κοντεύω να σκάσω!

Γ.Κ., 36 ετών: Καλησπέρα σας, είμαι παντρεμένη πολλά χρόνια και θα ήθελα σας παρακαλώ πάρα πολύ να με βοηθήσετε σε ένα πρόβλημα μου γιατί έχω έρθει πια σε απόγνωση. Με τον άντρα μου είμαστε αγαπημένοι και έχουμε μια αρμονική ζωή με τα παιδιά μας. Όμως έχω θέμα με τη μητέρα του αντρός μου - 80 και κάτι - η οποία αν και έχει κι άλλα παιδιά και από τα δυο φύλα, έχει κολλήσει με το στερνοπαίδι της, που είναι ο σύζυγος. Συγχωρήστε μου την έκφραση άλλα συμπεριφέρεται σαν ερωτευμένη με το παιδί της! Θέλει να το βλέπει συχνά, παίρνει τηλέφωνα με αφορμή κάποιο πρόβλημα και αν δεν απαντήσει ο άντρας μου ξαναπαίρνει (μπορεί και ώρες που ησυχάζουμε), στέλνει συχνά φαγητά για να είναι σίγουρη ότι τρώει καλά (μια φορά με παραμέρισε στην άκρη για να δώσει το τάπερ όχι σε μένα αλλά στο γιο), σε οικογενειακές συγκεντρώσεις κάθεται πάντα δίπλα η παραδίπλα από το γιο της και του μιλάει και του λέει ένα σωρό. Επίσης πρόσφατα, όταν έμαθε ότι μετακομίζουμε σε άλλη πόλη γιατί εκεί θα εργαστώ για λίγο, της ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι που θα φύγει ο γιος από κοντά της ενώ σήμερα που έμαθε ότι ήταν άρρωστος - από απλή ίωση - με πήρε αργά τηλέφωνο και άρχισε σαν θολωμένη: πες τι έχει, πόσο καιρό το έχει, μου ανέβηκε η πίεση που το έμαθα! Όλα αυτά που σας λέω συμβαίνουν εδώ και χρόνια, από τότε που γνώρισα τον άντρα μου. Τον πρώτο καιρό μάλιστα που ήταν και πιο νέα, μπερδευόταν και στα οικογενειακά μας - όχι για το όνομα στα βαφτίσια, στο οποίο επειδή δεν πέρασε το δικό της μπήκε και στο νοσοκομείο με νευροπίεση, όχι για το τι θα στρώσω στο σπίτι, όχι γιατί δεν πάμε εκκλησία, όχι γιατί φοράμε παντελόνια ενώ θα έπρεπε φούστες! Το κακό σε όλα αυτά είναι ότι από το πολύ το λέγε λέγε επηρεάζει και τον άντρα μου που μεταφέρει τις κουβέντες και τις σοφίες της μαμάς του αυτούσιες στο σπίτι μας. Παράδειγμα μου λέει ντύσου λίγο πιο θηλυκά να είσαι γυναίκα. Εγώ ντύνομαι και σε κάποια άλλη άσχετη στιγμή τον ακούω να μου λέει: κρύψε τα στήθια σου, φαίνονται! Ή τι φοράς αυτά τα παντελόνια και φαίνονται τα απόκρυφα (έτσι ακριβώς τα λέει και η πεθερά μου!). Όταν του το επισήμανα μια φορά ότι φάσκει και αντιφάσκει, δεν ήξερε τι να μου πει. Πάντως κάποια στιγμή αγανάκτησα και του είπα άμα δεν μπορεί η μαμά του χωρίς εκείνον και εκείνος χωρίς τη μαμά του να πάει να μείνει μαζί της να ησυχάσω! Δεν τη μαλώνει για να μην τη στενοχωρήσει αλλά έμενα μου λέει όμως «όλο με τη μαμά μου τα βάζεις»! Εντάξει τελικά το αίμα νερό δε γίνεται αλλά και εγώ κοντεύω να σκάσω! Δεν την αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση, αρνούνται και οι δυο τον απογαλακτισμό σε αυτή τη σχέση! Σας παρακαλώ, πείτε μου τη γνώμη σας, βοηθείστε με, νοιώθω ότι έχω φτάσει στα όρια μου! Ευχαριστώ.

Ναι, Το Αίμα Νερό δεν Γίνεται και Μάνα Είναι Μόνο Μια. Αν μάλιστα σκεφτείτε ότι συμβάλλει κατά το ήμισυ στην κληρονομικότητά μας και σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στην ανατροφή μας, μπορεί κανείς να πει ότι κρατά τη μοίρα μας στα χέρια της. Για αυτό και είναι ευτύχημα όταν αποδεικνύεται «αρκετά καλή». Ούτε καθόλου, ούτε πολύ - αλλά αρκετά.

Ο προσδιορισμός είναι σημαντικός, γιατί υπογραμμίζει ότι δεν είναι μόνο η βαναυσότητα και η αμέλεια που βλάπτει τα παιδιά, αλλά και η υπερβολική επιμέλεια και προστασία - μια μορφή κακοποίησης που όχι μόνο δεν φέρνει την κοινωνική λειτουργό στην πόρτα, αλλά - ειδικά στην Ελλάδα - αποσπά τον σεβασμό και κερδίζει την καταξίωση.

Εκεί που η «αρκετά καλή» μαμά σταδιακά απομακρύνεται όσο το παιδί μεγαλώνει, η «πολύ καλή» μαμά είναι πρόθυμη να θυσιάσει τη δική της ζωή και να μείνει πάντα κοντά του, για να μην εκτεθεί σε κινδύνους και να μην στερηθεί τις φροντίδες της. Είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με τα παιδιά της, όσο και ο μαριονετοπαίχτης με τις μαριονέτες του και είναι χαρά της να τα καθοδηγεί με επιδεξιότητα ανάμεσα στους σκοπέλους της ζωής.

Αλλά μετά έρχονται άλλοι και άλλες, που δεν έχουν κάνει τις δικές της θυσίες, κι όμως απειλούν να της πάρουν τη μπουκιά μέσα από το στόμα, με τα «στήθια» τους και τα «απόκρυφά» τους. Καταλαβαίνετε νομίζω πόσο φθόνο και ανταγωνισμό εμπνέουν αυτοί οι σφετεριστές. Και ξέρετε καλά πόσα περιποιητικά τάπερ και εκβιαστικές νευροπιέσεις επιστρατεύονται, αν χρειαστεί, για να εξουδετερωθούν.

Θα σας έλεγα πάντως να μην τρέφετε πολλές ελπίδες για αλλαγή. Γάμοι διαλύονται κάθε μέρα, αλλά τέτοιες σχέσεις υπερεμπλοκής είναι συνήθως till death do us part. Για αυτό, αν και σωστά διαγιγνώσκετε κάτι το προκλητικό και απρόσφορο σε αυτή την κατάσταση, καλό θα ήταν να μην σηκώσετε το γάντι που επιδέξια πετάει η πεθερά για να σας εμπλέξει στην έριδα. Άλλωστε, φαντάζομαι ότι δεν το κάνει επειδή είναι μοχθηρή, αλλά επειδή και η ίδια κάποτε καταπιέστηκε με τον ίδιο τρόπο που τώρα καταπιέζει.

Ούτε όμως να υποχωρήσετε. Τι φοράτε, αν πηγαίνετε στην εκκλησία, που θα μένετε και που θα δουλεύετε - αυτά είναι κομμάτια της ζωής σας που δεν την αφορούν ούτε και την πλήττουν, και αυτό θα της γίνεται όλο και πιο σαφές όσο τα χρόνια περνάνε και συνεχίζετε να την φροντίζετε και να μην την εγκαταλείπετε, κι ας μην κατάφερε να σας έχει του χεριού της.