Είμαι σε ηλικία που δεν πρέπει να χάνω χρόνο σε καταστάσεις που δεν τραβάνε...

Σ.Π., 32 : Είμαι 32 χρονών κι έχω σχέση με έναν άνδρα 38 ετών εδώ και τέσσερα χρόνια. Όταν ξεκίνησε η σχέση όλα πήγαιναν πολύ καλά κι εγώ ένιωσα ότι επιτέλους βρήκα αυτό που ζητούσα. Αυτή η σχέση όμως πλέον μου προκαλεί διαρκή ανασφάλεια. Ο φίλος μου δεν είναι ρομαντικός και τρυφερός και δεν μιλάει για τα συναισθήματά του. Δεν ήταν ποτέ διαχυτικός χαρακτήρας, όλα αυτά τα χρόνια μόνο μία φορά μου είπε ότι με αγαπάει κι ότι είναι ερωτευμένος μαζί μου λίγους μήνες μετά το ξεκίνημα της σχέσης, κι ήταν σαν να μου έκανε ανακοίνωση. Επίσης μου είχε πει ότι θέλει να κάνουμε οικογένεια. Η ψυχρότητά του όμως πλέον γίνεται κάποιες φορές ανυπόφορη. Επίσης είναι ανυπόφορο το ότι ποτέ δεν έχει διάθεση να μιλήσουμε για την σχέση και για ένα κοινό μέλλον και αναβάλλει διαρκώς το να συγκατοικήσουμε με τη δικαιολογία ότι νιώθει ανασφάλεια επειδή είναι συμβασιούχος και φοβάται μια πιθανή απόλυση λόγω οικονομικής κρίσης. Ακόμη, πολλές φορές λέει ότι δεν έχει χρόνο να συναντηθούμε μες τη βδομάδα και βλεπόμαστε μόνο τα σαββατοκύριακα. Η αλήθεια είναι ότι κάνει δύο δουλειές (και οι δύο με σύμβαση), συχνά δουλεύει μέχρι αργά το βράδυ και γυρνάει πτώμα στο σπίτι του (έχω τσεκάρει ότι δεν μου λέει ψέματα, γιατί πάω και τον παίρνω μερικές φορές από τη δουλειά του). Ένα ελαφρυντικό που επίσης μπορώ να αναγνωρίσω είναι ότι εγώ μένω μόνη μου σε ιδιόκτητο σπίτι, επομένως αν είναι να συγκατοικήσουμε θα πρέπει να έρθει να μείνει εκείνος σπίτι μου, πράγμα που ίσως του δημιουργεί ανασφάλεια, καθώς σε μια ενδεχόμενη απόλυση ίσως νιώθει μειονεκτικά απέναντί μου. Το πρόβλημα είναι όμως ότι φοβάμαι ότι όλα αυτά είναι δικαιολογίες που βρίσκει εκείνος κι εγώ θέλω να τις πιστέψω για να μην αντιμετωπίσω την αλήθεια, ότι δηλ. με βαρέθηκε. Δεν ξέρω αν οι φόβοι μου είναι βάσιμοι ή είναι προϊόν ανασφάλειας. Από τη μία τον αγαπάω και θέλω αυτήν την σχέση, αλλά από την άλλη αγχώνομαι γιατί σκέφτομαι ότι είμαι σε ηλικία που δεν πρέπει να χάνω χρόνο σε καταστάσεις που δεν τραβάνε και πρέπει να χωρίσω όσο κι αν δεν το θέλω.

Νομίζω ότι ίσως έχετε δίκιο όταν υποψιάζεστε ότι ο φόβος σας είναι προϊόν ανασφάλειας. Τα πράγματα μπορεί να μην είναι τόσο μαύρα όσο σας φαίνονται εκείνες τις ώρες της εβδομάδας που ο φίλος σας λείπει για δουλειά και εσείς μένετε μόνη με τις σκέψεις σας. Ή, τουλάχιστον, ποτέ δεν ήταν και διαφορετικά, όμως κάποτε αυτό δεν σας ενοχλούσε ιδιαίτερα - κάθε άλλο, τότε νιώθατε ότι είχατε βρει αυτό που ζητούσατε.

Αλλά έχουν περάσει και τέσσερα χρόνια και είναι λογικό να μην ζητάτε πια τα ίδια πράγματα. Τώρα επιμένετε περισσότερο σε μια εξέλιξη στη σχέση - μια συγκατοίκηση, ή έστω ένα πιο συγκεκριμένο σχέδιο για το κοινό σας μέλλον - αλλά ο φίλος σας, για τους δικούς του, καθόλου ευκαταφρόνητους λόγους, σας την αναβάλλει διαρκώς. Και, ανησυχείτε πια ότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν…

Ίσως λοιπόν η στιγμή είναι πολύ κατάλληλη για να συζητήσετε μεταξύ σας πώς οραματίζεται ο καθένας το μέλλον. Υπάρχει πάντα η περίπτωση να μην ταιριάζουν πια οι επιθυμίες σας και οι προτεραιότητές σας και να είναι πράγματι καλή ιδέα να χωρίσουν οι δρόμοι σας. Αν όμως θέλετε τα ίδια πράγματα, είναι κρίμα να κοιμάστε σε χωριστά σπίτια, ο ένας κατάκοπος και ο άλλος μουτρωμένος, όταν μπορείτε να συνεργαστείτε και να κάνετε τη ζωή σας πιο ευχάριστη.

Θα μου πείτε είναι και αυτή η ευθιξία του στη μέση που σας χαλάει τα σχέδια, αλλά νομίζω ότι με τις κατάλληλες συγκινητικές ατάκες μπορείτε να κάμψετε τις αντιστάσεις του - αν φυσικά τις εννοείτε. Έτσι ίσως τελικά καταλήξετε να τον πάρετε στο ιδιόκτητο σπίτι σας και ίσως κι εκείνος συμφωνήσει να κάνετε στο μέλλον κανένα παιδάκι - γιατί αν δεν είναι αυτό το επείγον, δεν βρίσκω για ποιον άλλο λόγο σας πιέζει ο χρόνος.