Mε κατηγόρησαν πως εγώ φταίω που δεν πήγε νωρίτερα στον γιατρό...

Α.Κ., 31 ετών: Σας παρακαλώ χρειάζομαι τη βοήθεια σας. Χώρισα με τον άνθρωπο μου πριν ένα μηνά, μετά από μια επέμβαση που έκανε αφαίρεσης όγκου. Η τρίχρονη σχεδόν σχέση μας δεν ήταν πολύ καλή τον τελευταίο χρόνο, ιδιαίτερα μετά τον «αρραβώνα» που σχεδόν επέβαλαν οι δικοί του. Επηρεαζόταν πολύ από τους γονείς και τους φίλους, τον αδερφό και τη νύφη του. Ήταν πολύ κλειστός άνθρωπος και τον πρώτο καιρό κρατούσε τη σχέση μας κρυφή από εκείνους. Όταν με γνώρισαν ήταν ευχάριστοι και εκδηλωτικοί, μετά από ένα εξάμηνο η αντιμετώπιση τους άλλαξε και μαζί και η συμπεριφορά του συντρόφου μου. Πριν ένα χρόνο, μετά από ενοχλήσεις και πόνους που είχε τον ανάγκασα να κάνει εξετάσεις και βρέθηκε κάποιος όγκος καλοήθης που έπρεπε να βγει. Όμως συνεχώς ανέβαλε τις επισκέψεις στους γιατρούς και οι γονείς του, ενώ ήταν ενήμεροι για όλα, κατά ένα παράξενο λόγο έλεγαν πως ήταν μυοσκελετικοί πόνοι και δεν πρέπει να αγχώνεται. Στο τέλος μετά από ένα χρόνο φασαριών και παρακαλετών πήγε για εγχείρηση και ο γιατρός αναγκάστηκε να του αφαιρέσει μέρος του πνεύμονα. Στο νοσοκομείο οι δικοί του, κυρίως η μητέρα του, με κατηγόρησαν πως εγώ φταίω που δεν πήγε νωρίτερα στο γιατρό για την εγχείρηση γιατί νοιαζόμουν μόνο να πάω βόλτα… επειδή ένα μήνα πριν την εγχείρηση πήγαμε ένα ταξίδι. Μάλιστα το ταξίδι αυτό το είχαμε προγραμματίσει και παρόλα αυτά ήμουν διατεθειμένη να μην πάω, όταν όμως αντίκρισα τον σύντροφο μου κλεισμένο μετά σε ένα σκοτεινό δωμάτιο με τους δικούς του από πάνω να κλαίνε και να στεναχωριούνται, θεώρησα πως αυτό δεν του κάνει καθόλου καλό και σίγουρα η ψυχολογία του δεν θα είναι κατάλληλη για την εγχείρηση που ερχόταν, μίλησα μαζί του και τελικά αποφάσισε να πάμε μαζί το ταξίδι. Όταν επιστρέψαμε μου είπε «πως μπόρεσες να πάρεις ένα άνθρωπο μαζί σου σε ένα άγνωστο μέρος τη στιγμή που δεν ήξερες τι έχει;» Καταλαβαίνεται πως πληγώθηκα πολύ, πάρα πολύ. Μάλιστα στο νοσοκομείο και μετά την εγχείρηση η μητέρα του με κακολογούσε στους συγγενείς, ενώ οι ξαδέλφες του κρατούσαν τσίλιες για μην το αντιληφθώ εγώ. Μάλιστα όταν μίλησα με μια από αυτές φάνηκε πως ήταν ενήμερες για όλα τα παραπόνα ή προβλήματα που είχαν τα πεθερικά μου! Τις επόμενες μέρες στο νοσοκομείο, αλλά και μετά την επιστροφή στο σπίτι συνέχιζαν να με αγνοούν και εκείνος να αναζητά τη συντροφιά τους. Ήμουν κοντά του και εκείνος αναζητούσε την ξαδέλφη του, τον αδερφό του, ακόμα και μέρες να είχε να με δει απέφευγε να βρεθούμε μόνοι μας. Δεν άντεξα και μετά από δύο εβδομάδες που βρεθήκαμε μόνοι έκανα μία συζήτηση μαζί του για όσα έγιναν στο νοσοκομείο και για μια ακόμα φορά πήρε το μέρος των δικών του. Αναγκάστηκα να μιλήσω με άσχημο τρόπο και μετά δεν απαντούσε σε κανένα μήνυμα ή στα τηλεφωνήματα μου, με αποτέλεσμα να χάσω οποιαδήποτε επικοινωνία. Την τελευταία φορά τον είδα στο νοσοκομείο όπου κάνει προληπτικές χημειοθεραπείες, πήγα μετά το επισκεπτήριο ώστε να μην αντιμετωπίσω τους δικούς του και για να αποφύγω οτιδήποτε θα αναστάτωνε τον ίδιο. Ήταν μόνο ο πατέρας του ο οποίος δεν ήθελε όχι μόνο να μου μιλήσει αλλά και να με δει. Όταν μίλησα με τον αρραβωνιαστικό μου, μου υποσχέθηκε πως θα βρισκόμασταν να μιλούσαμε όταν θα έβγαινε. Όταν όμως επικοινώνησα μαζί του με κατηγόρησε για αδιαφορία και έλεγε πως τον παράτησα όταν με χρειαζόταν. Τον αγαπώ πολύ και θέλω να είμαι κοντά του, πονάω που την τελευταία φορά μίλησα απότομα μα δεν αντέχω να κατηγορούμαι όταν μετά από τη δική μου επιμονή και τρέξιμο, βρήκαμε τι συμβαίνει, όταν εγώ παρακαλούσα και έκλαιγα στους γονείς του να τον πάμε στο γιατρό και εκείνοι απλά έλεγαν μυοσκελετικό. Σας παρακαλώ βοηθήστε με δεν αντέχω άλλο να κλαίω. Εδώ και ένα μήνα δεν μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε στην δουλειά μου, ούτε όταν οδηγώ, ούτε πουθενά. Σκέφτομαι πως θα μπορούσα να ήμουν κοντά του και πως έχει δίκιο. Νιώθω άσχημα για την συμπεριφορά μου αλλά δεν άντεξα να τον ακούω να τους υποστηρίζει και πιο πολύ να βρίσκομαι σαν να μην υπάρχω στο χώρο του. Πονώ πολύ. Θέλω απλά να τον πάρω μια αγκαλιά. Υποφέρω και συνεχώς κλαίω. Αν «χαθεί» και δεν καταφέρω να του πω τι αισθάνομαι; Πώς θα το αντέξω αυτό; Γιατί ενώ έλεγε πως ξέρει ότι εγώ ήμουν η μοναδική που όντως νοιάστηκα για εκείνον, επηρεάστηκε τόσο πολύ που πλέον με κατηγορεί για αδιαφορία; Σας ικετεύω, πέστε μου τι να κάνω. Σας ευχαριστώ.

Δεν μπορώ να σας πω τι να κάνετε, αλλά ότι κι αν αποφασίσετε τελικά, προτείνω να το ακολουθήσετε με πιο ανάλαφρη διάθεση και χωρίς αυτές τις δυσβάσταχτες ενοχές. Αρκεί νομίζω να ξαναδιαβάσετε όσα μας μεταφέρετε για να συνειδητοποιήσετε ότι, αφού φτάσατε να κατηγορείτε τον εαυτό σας, η οικογένεια έχει πετύχει τον σκοπό της. Δεν εννοώ φυσικά ότι όλο αυτό που συνέβη ήταν το αποτέλεσμα κακόβουλου σχεδιασμού εις βάρος σας, απλά ότι τα πράγματα ήρθαν έτσι ώστε να βολέψετε σαν αποδιοπομπαίος τράγος.

Κατά πάσα πιθανότητα, στον πυρήνα αυτής της δυσάρεστης κατάστασης βρίσκεται η ενοχή της ίδιας της οικογένειας για τον εφησυχασμό της. Αλλά, καθώς η ενοχή είναι βασανιστικό συναίσθημα, φαίνεται πως σε αυτή την ιστορία με το ταξίδι, βρέθηκε ένα πάτημα για να την μετακυλήσουν σε σας. Από κει και πέρα, οι κατηγορίες, οι συνωμοσίες των συγγενών, ο τρόπος που όλοι σας αγνοούσαν στο νοσοκομείο, επόμενο ήταν να σας εξοργίσουν και να σας απομακρύνουν. Και έτσι, εκπληρώνοντας την ίδια της την προσδοκία, η οικογένεια δικαιώθηκε για το προφίλ της εχθρικής και αδιάφορης που σας είχε προσάψει και ανακουφίστηκε οριστικά από την ενοχή.

Θα μου πείτε, όσο φαιδρή και να αποδείχθηκε η θεωρία τους περί μυοσκελετικών προβλημάτων, αξίζει και στους ίδιους τέτοια ενοχή; Ας μην ξεχνάμε ότι ο κύριος υπεύθυνος για τα θέματα που αφορούν στην υγεία του είναι στην τελική ο φίλος σας που, με την αναβολή του, κατέληξε δυστυχώς να μπει σε περιπέτειες. Θα μπορούσε βέβαια να αναλάβει την ευθύνη για αυτό, όπως επίσης να σας προστατεύσει, ξεκαθαρίζοντας πως ήταν και δική του επιθυμία να πάει ταξίδι. Αλλά, αντ’ αυτού, προτίμησε και εκείνος να τα βάλει μαζί σας.

Αντί λοιπόν να υποφέρετε, καλύτερα νομίζω να δείτε την κατάσταση πιο ρεαλιστικά και να προσπαθήσετε συνειδητά να μην ταυτίζεστε πια με αυτό που σας προβάλλουν.