«Την αγαπάω αλλά δεν πάει άλλο κουράστηκα», είπε...

E.K., 16 ετών: Όλα άρχισαν πριν 5 μήνες που τον γνώρισα, μιλούσαμε και ερχόταν κάθε μέρα στο μαγαζί που δούλευα. Άρχισε να μου αρέσει και αποφάσισα να του το δείξω, τον φίλησα και αυτός μου είπε να μείνουμε φίλοι. Το δέχτηκα και έκανα σχέση με ένα άλλο αγόρι. Όταν μας έβλεπε μαζί έβαζε τα κλάματα και έλεγε στους φίλους του ότι με θέλει. Μετά από λίγο καιρό χώρισα με το αγόρι που τα είχα και ήθελα να μείνω μόνη μου για κάποιο καιρό. Μου μίλησε μια φίλη του και μου είπε ότι με θέλει σαν τρελός και ότι όλη την ώρα μιλάει για μένα σε όλους. Το ήξεραν όλοι εκτός από μένα, είχε γράψει στο facebook «όταν με κυνηγούσες εγώ σε αγνοούσα και τώρα γίνεται το αντίθετο», μου είπε η φίλη του ότι αυτό πήγαινε για μένα και εγώ του απάντησα «μην αγχώνεσαι θα γυρίσει να είσαι σίγουρος», τον πήραν τηλέφωνο και του το είπαν, με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι θέλει να μου μιλήσει από κοντά, του είπα ok, μετά από 2 μέρες βρεθήκαμε και μου είπε ότι με θέλει πάρα πολύ και όταν με έβλεπε με τον πρώην μου ζήλευε. Μου ζήτησε να είμαστε μαζί και εγώ φυσικά δέχτηκα γιατί τον ήθελα.

Την επόμενη μέρα έπαθα ένα τροχαίο, αυτός ήταν άρρωστος και δεν ήρθε στο νοσοκομείο. Νευρίασα αλλά τον συγχώρεσα... Με έκανε να ξεπεράσω το ατύχημα, και ήταν δίπλα μου συνέχεια, ότι ήθελα μου το έδινε και με το παραπάνω, τον έκανα ότι ήθελα με λίγα λόγια. Μετά από κανένα 3μηνο άρχισε να αλλάζει και να μου φέρεται περίεργα. Μου είπε ότι θέλει να χωρίσουμε για λίγο καιρό γιατί είχε πολλά προβλήματα και δεν μπορούσε να διαχειριστεί την σχέση μας. Είχα κολλήσει τόσο πολύ που του είπα όχι, καλύτερα να χωρίσουμε οριστικά, είχα συνηθίσει πλέον. Τον είχα δεδομένο. Έκλαιγα και τον παρακαλούσα, του έλεγα ότι είχα αλλάξει.

Μετά από κάποιον καιρό η κολλητή μου πήγε και του μίλησε και του είπε να ξανακάνει μια προσπάθεια μαζί μου. Μου ζήτησε να τα ξαναβρούμε και δέχτηκα. Μου είπε έστω και μια μαλακία να κάνω θα με χωρίσει. Μετά από 2 μέρες ήμασταν έξω και αυτός είχε πάει σινεμά με τους φίλους του… μιλούσε με μια κοπέλα με μηνύματα και έβγαιναν, μου έλεγε ότι ήταν φίλοι, αλλά εγώ δεν τον πίστευα. Έτσι πήγα μαζί με την κολλητή μου και την πιάσαμε. Η κολλητή μου της φώναζε και της έλεγε να σταματήσει να μιλάει μαζί του. Η κοπέλα έβαλε τα κλάματα, την ρώτησα ήρεμα αν έχει κάτι παραπάνω με το παιδί που τα έχω και μου είπε όχι. Της είπα δεν θα σε κάνω τίποτα είμαι με το μέρος σου, απλά απάντα μου ειλικρινά… έφυγα. Εκείνη την ημέρα μου είπε ο δικός μου τέλος... οριστικό. Έκανα άπειρες προσπάθειες αλλά τίποτα, του έγραψα γράμμα ότι δεν μπορώ χωρίς αυτόν, τον παρακάλεσα, έκλαιγα μπροστά του, πήγα να αυτοκτονήσω μπροστά του και με έπιασε...Έκλαιγε και πήγε τρέχοντας στο σπίτι της κολλητής μου για να της το πει. Με πήρε τηλέφωνο η φίλη μου και μου είπε να πάω τώρα στο σπίτι της. Πήγα και τον είδα να κλαίει, του ζήτησα για μια ακόμη φορά συγγνώμη για την ηλίθια συμπεριφορά μου. Μου είπε, τέλος, είναι οριστικό... στην φίλη μου είπε «αν την ήθελα δεν θα την έκανα έτσι ρε, την αγαπάω αλλά δεν πάει άλλο κουράστηκα». Προσπάθησα αρκετές φορές αλλά τίποτα...

Η φίλη μου και αυτός είναι τέρμα δεμένοι τώρα, όλη την ώρα τηλέφωνο, μηνύματα, πάει σπίτι της και όλη την ώρα είναι μες στα μέλια. Ζηλεύω αφάνταστα. Έχουμε απομακρυνθεί με την φίλη μου. Μου έλεγε να τον ξεπεράσω, αλλά αυτό δεν γίνεται. Έκανα σχέσεις οι οποίες έβγαζαν στο πουθενά. Δεν ξέρω τι να κάνω… τον βλέπω και η καρδιά μου χτυπάει τόσο δυνατά και ζηλεύω που είναι έτσι. Μου είχε ζητήσει να μείνουμε φίλοι και εγώ του είπα όχι, γιατί τον αγαπάω... Μετά από 3 εβδομάδες του είπα να μείνουμε έστω και φίλοι και μου είπε «έτσι όπως τα κάνεις ούτε φίλοι δεν θέλω να είμαστε»... Τώρα μιλάει με μια κοπέλα από Θεσσαλονίκη και η υποτιθέμενη φίλη μου τους κάνει κατάσταση ενώ ξέρει τι νιώθω... Τι να κάνω; Να τον ξεπεράσω μάλλον δύσκολο.

Από όσα μας γράφετε, αμφιβάλλω ότι ενδιαφέρεστε για τον φίλο σας τόσο όσο ισχυρίζεστε. Όταν τον έχετε σίγουρο, τον βαριέστε. Όταν δεν καταφέρνετε να τον ελέγξετε, του κάνετε σκηνές. Όταν καταλαβαίνετε ότι τον χάνετε, τον τρομοκρατείτε. Και επανάληψη. Νομίζω πως και η ίδια καταλαβαίνετε ότι δεν είστε πλέον αρκετά αξιόπιστη για να του ζητάτε, για άλλη μια φορά, να σας εμπιστευτεί.

Ίσως λοιπόν είναι καιρός να αποδεχτείτε τα νέα δεδομένα κι ας είναι, έχετε δίκιο, τόσο δύσκολο. Ο χωρισμός είναι πάντα πολύ επώδυνος όμως, σε μερικές περιπτώσεις τουλάχιστον, είναι και εποικοδομητικός - bad for the ego, good for the self, όπως λένε. Νομίζω ότι η δική σας είναι μια τέτοια περίπτωση.

Μπορεί να ακούγεται περίεργο, κι όμως λίγη θλίψη και απογοήτευση θα μπορούσε να σας κάνει και καλό. Με την προϋπόθεση, αυτή τη φορά, να την αντέξετε. Διότι, αν συνεχίσετε να συμπεριφέρεστε παρορμητικά και ανερμάτιστα κάθε φορά που αισθάνεστε ότι η αυτοεκτίμησή σας κινδυνεύει, οι σχέσεις σας με τους άλλους διαρκώς θα χειροτερεύουν.

Κάντε λοιπόν ένα βήμα πίσω. Ο φίλος σας νομίζω ήταν σαφής όταν δήλωσε ότι σας αγαπάει, αλλά τον έχετε κουράσει. Ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθείτε γιατί τον κουράσατε και μήπως έχει δίκιο, αντί να κλαίτε και να τάζετε αλλαγές, πιέζοντας ουσιαστικά να γίνει το δικό σας. Ακόμη κι αν δεν υπάρξει συνέχεια με τον συγκεκριμένο, σίγουρα οι προϋποθέσεις θα είναι πολύ καλύτερες με τον επόμενο.