Δεν ξέρω αν θα αντέξω τις μέρες μακριά του...

Β.Β., 18 ετών: Θέλω να σπουδάσω στο εξωτερικό και να τελειώσω τη σχολή των ονείρων μου. Με κρατάει όμως ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου πίσω, το αγόρι μου. Και όταν λέω με κρατάει, εννοώ πως είναι ο λόγος που εγώ δεν θέλω να φύγω, γιατί αυτός, όσο και αν πιέζεται δεν με έχει φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση. Δεν ξέρω τι να κάνω, ο χρόνος που έχω να σκεφτώ τελειώνει. Είμαστε μαζί ένα χρόνο και 2 μήνες, το δέσιμό μας είναι πολύ μεγάλο. Τον Νοέμβριο μπαίνει και αυτός στρατό και τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα. Τα 6 χρόνια των σπουδών μου είναι αρκετά για να διαλύσουν ότι έχουμε χτίσει, όμως εμένα ειλικρινά δεν με αγγίζουν. Τον θέλω απεγνωσμένα και κάθε μέρα που περνάει τον ερωτεύομαι ακόμη πιο πολύ. Δεν ξέρω αν θα αντέξω τις μέρες μακριά του. Ας μου μιλήσει κάποιος γιατί είμαι σε αδιέξοδο.

Ίσως ο λόγος που έχετε περιέλθει σε τέτοιο αδιέξοδο είναι επειδή προεξοφλείτε τα γεγονότα - τα 6 χρόνια των σπουδών, την αφοσίωση σε μια σημαντική σχέση - και δεσμεύεστε εκ των προτέρων σε μια οριστική και μακροπρόθεσμη απόφαση.

Αλλά έτσι καταλήγετε να πιέζεστε αφόρητα, και είναι λογικό. Πώς να επιλέξετε τόσα χρόνια σπουδών, όταν απειλούν να διαλύσουν τη σχέση σας; Και πώς να επιλέξετε τη σχέση, όταν σας υποχρεώνει να ξεγράψετε τη σχολή των ονείρων σας; Το δίλλημα είναι απελπιστικά δύσκολο.

Αυτό που νομίζω θα σας διευκόλυνε, είναι ένα αρχικό, μεσοπρόθεσμο σχέδιο. Έτσι κι αλλιώς, τον Νοέμβρη ο φίλος σας θα αναχωρήσει για τον στρατό και, εκ των πραγμάτων, θα είναι λιγότερο διαθέσιμος. Ευκαιρία λοιπόν να κάνετε το ταξίδι σας και να πάρετε μια πρώτη γεύση από τις σπουδές που ονειρεύεστε.

Σε ένα χρόνο από τώρα θα έχετε αποκομίσει σημαντική εμπειρία, και μια πολύ πιο ρεαλιστική αναπαράσταση τόσο της ζωής στο εξωτερικό, όσο και της ζωής μακριά από τον φίλο σας. Τότε μπορείτε να πάρετε εκ νέου μια απόφαση - και πάλι, όχι για τα επόμενα χρόνια, αλλά για λίγους μήνες μπροστά. Βλέποντας και κάνοντας.