Θεωρεί ότι δεν κάνω σημαντική προσπάθεια να φέρω χρήματα στο σπίτι…

Α.Χ., 46 ετών: Είμαι 46 ετών, άνεργος και προσπαθώ να ξαναμπώ στον εργασιακό χώρο, αλλά μάταια. Έτσι αποφάσισα να ξεκινήσω δική μου δουλειά, αλλά τα πράγματα κι εκεί δεν είναι ικανοποιητικά. Η σύζυγός μου αρνείται να έρθει σε επαφή μαζί μου εδώ και 7 μήνες περίπου, διότι θεωρεί ότι δεν κάνω σημαντική προσπάθεια προκειμένου να φέρω χρήματα στο σπίτι. Σημειώνω ότι εργάζομαι από 19 ετών που ήμουν φοιτητής. Θα μπορούσα να έχω την άποψή σας;

Είναι παράδοξο, κι όμως, κατ’ αναλογία με το φαινόμενο της πεταλούδας, η ψυχρότητα και η επιτίμηση της γυναίκας σας οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων, από τους οποίους εκείνος στον οποίο η ίδια επικεντρώνεται, η προσπάθεια σας δηλαδή, είναι μόνο ένας - και ίσως όχι ο πιο κρίσιμος, αν αναλογιστείτε πόσο δυσμενής είναι η τρέχουσα συγκυρία.

Η κατάσταση είναι τέτοια που - υποθέτω - σας δημιουργεί την δυσάρεστη αίσθηση ότι δεν έχετε τον έλεγχο της ζωής σας - μια αίσθηση που, με τη σειρά της, σας κάνει πιο επιρρεπή στην κατάθλιψη - μια διαταραχή που πράγματι σας αποδυναμώνει και μειώνει το κίνητρό σας να προσπαθήσετε, επιβεβαιώνοντας, αρκετά ειρωνικά, τις επικρίσεις της γυναίκας σας.

Εκείνη όμως ξέρει ότι σας σαμποτάρει; Νομίζω πως όχι. Αν υποψιαζόταν πόσο μετέχει στο πρόβλημα, ίσως να άλλαζε στάση και να έβαζε τα δυνατά της για να τονώνει, αντί να ρίχνει, το ηθικό σας. Αλλά υποθέτω πως και για την ίδια θα είναι δύσκολο να αντιληφθεί και να ελέγξει την ανασφάλεια που τροφοδοτεί την επιθετικότητά της.

Εκεί όμως δημιουργείται παρεξήγηση. Ο ένας δεν κατανοεί καλά ούτε το πρόβλημα του άλλου, ούτε το δικό του. Απλά νιώθει ακαθόριστα άσχημα χωρίς τη διαύγεια που θα του επέτρεπε να αντιληφθεί και να ονομάσει τα συναισθήματά του, ώστε να ενημερώσει και τον άλλο.

Θα πρότεινα λοιπόν να προσπαθήσετε να ξεκαθαρίσετε πρώτα πώς νιώθετε εσείς για όλα αυτά. Και στη συνέχεια, σαν να ήσασταν κάποιος αμερόληπτος παρατηρητής και όχι ο ίδιος ο αδικημένος, να προσπαθήσετε να κατανοήσετε πώς νιώθει και εκείνη. Χρειάζεται τόσο αυτεπίγνωση, όσο και ενσυναίσθηση ώστε να μην σας πνίγει το δίκιο - αλλά να βρίσκετε το δίκιο σας.