Μήπως τον πίεσα πολύ;

Α.Β.27 ΕΤΩΝ: Γεια σας, είχα μια σχέση για ένα χρόνο με έναν άντρα 31 ετών. Στην αρχή τον έβλεπα φιλικά, δεν ήταν του στυλ μου αλλά αφού βγήκαμε μερικες φορές με κέρδισε ο χαρακτήρας του και ότι είχαμε πολλά κοιά κυρίως στον χαρακτήρα μας, αλλά και σε άλλους τομείς. Ήταν πολύ διαφορετικός από όσους έιχα γνωρίσει. Τους πρώτους 3 μήνες ήμαστε συνέχεια μαζί λόγω και ότι δουλεύαμε μαζί για λίγο. Δεν ξεκολλούσαμε ο ένας από τον άλλον, ήμαστε πολύ ερωτευμένοι. Γνώρισα και τους γονείς του και όλα πήγαιναν πολύ καλά. Μου έλεγε ότι ήμουν ο έρωτας της ζωής του, ότι ήθελε να μείνουμε μαζί και γενικά κάναμε σχέδια για το μέλλον. Στη δουλειά όμως δεν πήγαιναν καλά τα πράγματα. Ήθελε να φύγει, πιεζόταν. Εγώ του έλεγα να κάνει υπομονή γιατί δε θα έβρισκε αλλού δουλειά, αλλά εκείνος μου έλεγε ότι δεν τον καταλαβαίνω. Πιεζόταν γιατί έμενε ακόμα με τους γονείς του, δε μπορούσε να φύγει λόγω οικονομικών και όλα είχαν πέσει πάνω του. Μου έλεγε ότι είχε κατάθλιψη αλλά εγώ δεν τον πίστευα γιατί όταν ήμαστε με παρέα ήταν πολύ ευχάριστος, έκανε χιούμορ. Δεν ήθελε να ξέρουν οι άλλοι πως είναι πραγματικά, γι'αυτό δεν τους έδειχνε τίποτα. Μετά από 9 μήνες ο πατέρας του έπρεπε να κάνει μια εγχείρηση, πήγε καλά, αλλά μετά από 1 μήνα έπαθε εγκεφαλικο, που όμως επανήλθε. Μετά από 1 μήνα εγώ ήθελα να πάμε διακοπές. εκείνος μου έλεγε ότι δεν έιχε λεφτά και ότι δενέιχε όρεξη λόγω του πατέρα του. Εγώ όμως επέμενα (το ξέρω πολύ εγωιστικό εκ μέρους μου) και εκείνος για να μη με στενοχωρήσει δέχτηκε. Από όταν έγινε αυτό με τον πατέρα του, ήταν αδιάφορος, βαριόταν, δεν ήθελε να με βλέπει συχνά και γενικά ήταν μία κρύο μία ζέστη. Μου είχε πει ότι δεν ήμαστε όπως παλιά, του έλεγα ότι δεν έφταιγα εγώ γι'αυτό και ότι τα συναισθήματα μου για εκείνον ήταν ίδια. Όταν τον ρωτούσα αν αισθανόταν όπως στην αρχή μου απαντούσε με ένα 'ναι'. Ένας από τους λόγους που ήθελα να πάμε διακοπές ήταν να αναθερμάνουμε τη σχέση μας αλλά και να ξεφύγει λίγο άπό όλα. Που να φανταστώ όμως ότι μετά από 1,5 μήνα θ αμου ζητούσε να χωρίσουμε!! Δεν το περίμενα, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου, μου είπε ότι δεν ήταν πια ερωτευμένος μαζί μου, ότι είχε ξενερώσει με τα πράγματα που έκανα (πολλές φορές αργούσα στα ραντεβού και με περίμενε), ότι πιεζόταν και ότι νόμιζε ότι ήμουν η γυναίκα της ζωής του αλλά τελικά δέν ήμουν. Μου είπε ότι το σκεφτόταν πολλές μέρες, δε μου έλεγε τίποτα για να μη με στενοχωρήσει, νόμιζε ότι θα του περνούσε, αλλά δε ν άντεχε άλλο. Μου έδωσε τα εισιτήρια που είχαμε βγάλει για τις διακοπές για να πάω με κάποιον άλλον, αφού όμως τον παρακάλεσα μου είπε ότι θα πηγαίναμε για να δούμε πως θα ήμαστε. Μου είπε να μην τον πάρω τηλέφωνο γιατί ήθελε να δει πως θα ήταν μόνος του. Τον πήρα μετά από 12 μέρες για να του ευχηθώ για τη γιορτή του και να τον ρωτήσω αν ίσχυε ότι θα πηγαίναμε διακοπές. Ήταν πολύ ψυχρός και απότομος, μου είπε ότι δεν ήθελε να πάει πουθενά. Του ζήτησα μια δεύτερη ευκαιρία και είπε ότι δε γινόταν και ότι δεν ήθελε γενικά σχέση. Με πλήγωσε πάρα πολύ, δεν περίμενα ότι θα μου φερθεί έτσι. Αφού περασε 1 μήνας με πολλές εναλλαγές συναισθημάτων του ζήτσα να βρεθούμε και να μου δώσει καποια πράγματα μου που είχε. Μετά από 4 μέρες βρεθήκαμε, ήμαστε αμήχανοι, μιλούσαμε γενικά και για άλλους, μετά του ζήτησα να μου πει τον λόγο που χωρίσαμε γιατί μου είχε πει τόσα πολλά που δεν ήξερα τι να πρωτοπιστέψω. Μου είπε ότι έφταιξαν όλα τα μικρά που έκανα αλλά το αποκορύφωμα ήταν το ταξίδι που επέμενα να κάνουμε. Του είπα ότι με πλήγωσε πολύ. Εκείνη τη στιγμή ήταν έτοιμος να κλάψει, μου ζήτησε συγνώμη για όλα. Εγώ νόμιζα ότι ήθελε να τα ξαναβρούμε και του είπα πως θέλω να πολύ να τον συγχωρήσω, αλλά πως θα είμαι σίγουρη ότι δε θα με πληγώσει ξανά; Μου είπε ότι δε μου ζήτησε να είμαστε ξανά μαζί. Λέτε να το ήθελε αλλά επειδή του είπα αυτό να έκανε πίσω, ή μου ζήτησε συγνώμη μόνο για τη συμπεριφορά του; Επίσης μου είπε ότι ποτέ δεν τον κατάλαβα, ότι έχει απογοητευτεί από τη ζωή του και τίποτα δεν πάει καλά σε αυτή. Του είπα ότι τον αγαπάω και ότι μου λείπει, να με αφήσει να τον βοηθήσω, αλλά δεν ήθελε. Τον αγκάλιασα και δεν αντέδρασε. Μετά από 1 μήνα του έστειλα πάλι μήνυμα....του ζήτησα 2η ευκαιρία, αλλά να μην απαντήσει αμέσως...μου είπε ότι μαζί του καμία δε θα είναι ευτυχισμένη!Του είπα να του στελνω που και που να βλέπω τι κάνει, γιατί αξίζει να εείμαστε μαζί! Θέλω τόσο πολύ να τον φέρω πάλι κοντά μου. Έχω μετανιώσει για όλα και θέλω μια δεύτερη ευκαιρία, τουλάχιστον να προσπαθήσω γιατί τον αγαπάω πάρα πολύ και ξέρω ότι με αγαπάει και αυτός. Θα μπορούσα να περιμένω γιατί είναι ο άντρας της ζωής μου. Νομίζετε ότι με την συμπεριφορά μου τώρα τελευταία (να τον πιέζω) τον έχασα για πάντα; Πιστεύετε ότι φταίει και ότι δεν είναι καλά ψυχολογικά; Τι θα με συμβουλεύατε να κάνω από εδώ και πέρα;

Ομολογώ πως με εξοντώσατε με το μακροσκελές και περιγραφικότατο μήνυμα σας! Διαβάζοντας το μέηλ σας σκέφτηκα ότι ανήκετε στο κομμάτι των ανθρώπων που νιώθουν πάντα "θύματα" χωρίς όμως να είναι! Φάνηκε ότι πέρα από τον σύντροφος σας που δεν ήταν σε διάθεση για σχέση γιατί έχει πολλά δικά του θεματάκια να λύσει, να μην ήταν ο μόνος που δυσκολευόταν να σχετιστεί στη σχέση αυτή.  Δεν φάνηκε να τον καταλαβαίνεται (κάτι που σας είπε και ο ίδιος), δεν ξέρω καν αν τον "ακούγατε' ή αν εσείς σκεφτόσασταν την σχέση σας κάπως αλλιώς και αυτό ζούσατε οργανώνοντας εκδρομές!Κανείς λοιπόν από τους 2 δεν ήταν σε διάθεση να σχετιστεί και μάλλον αυτό σας ένωσε για λίγο...καλύτερα να μην τον ξαναενοχλήσετε και να βοηθήσετε τον εαυτό σας να μπορεί να σχετίζεται και να μοιράζεται! Χαλαρώστε και κοιτάξτε προς τον εαυτό σας...κάντε την κρίση ευκαιρία!