Ο φίλος μου είναι το θύμα της οικογένειας του!

Γ.Α. 28 ΕΤΩΝ: Καλησπέρα. Θα ήθελα και εγώ την συμβουλή σας σε ένα θέμα που με απασχολεί. Ο φίλος μου ο Β. είναι 26 ετών και μένει με τους δικούς του. Είναι ένα παιδί χαμηλών πολύ τόνων που πιστεύω ότι η οικογένεια του τον εκμεταλλεύεται και δεν ξέρω πως να τον βοηθήσω όταν μου εξιστορεί κάποια γεγονότα που συμβαίνουν συχνά πυκνά στο σπίτι του και τον στενοχωρούν. Ζει με την οικογένεια του, την μητέρα του 55 ετών η οποία δεν έχει δουλέψει ποτέ στην ζωή της και όπως καταλαβαίνετε δεν έχει πόρους από κάπου και τα 3 αδέλφια του. Ο πατέρας τους έχει εγκαταλείψει εδώ και 2 χρόνια και δεν βοηθάει καθόλου την κατάσταση στο σπίτι που είναι δύσκολη. Από τα αδέλφια του μονό ο αδελφός του που είναι 32 βοηθά την κατάσταση (αλλά και αυτός μέχρι πότε; αφού και αυτός θα πρέπει να κοιτάξει την ζωή του καθώς είναι αρραβωνιασμένος 4μιση χρόνια. Όσο για τις 2 αδελφές του, η μια δουλεύει σε ένα σουπερ μάρκετ αλλά βοηθά ελάχιστα καθώς και αυτή κοιτάζει την ζωή της, λούσα εξόδους κτλ και η άλλη η πιο μικρή δεν δουλεύει καν και ούτε το έχει σκοπό από ότι φαίνεται. Ο κλήρος πέφτει στον φίλο μου να βοηθήσει όσο μπορεί. Παίρνει 650 από την δουλεία του και καθώς 5 χρόνια δεν είχε παρά μονό 2 σχέσεις που κράτησαν λίγο και καθώς είναι παιδί που δεν έχει πολλούς φίλους να βγει και να χαλάσει χρήματα κι γενικά ήταν δουλεία σπίτι, σπίτι δουλειά, είχαν μάθει στο σπίτι ότι ο μισθός του Β. θα πάει στα έξοδα του σπιτιού. Τώρα όμως που ο Βασίλης έχει κοπέλα και νιώθει πολύ ερωτευμένος, θέλει να ζήσει να χαρεί ότι δεν χάρηκε τόσα χρόνια. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν, φυσικά και έχει προσωπικά έξοδα και επειδή και εγώ είμαι άνεργη 4 μήνες καλύπτει και τα δικά μου έξοδα όσων αφόρα καφέδες, φαγητό κ κανένα δωράκι. Το κάνει αγόγγυστα και το ευχαριστιέται καθώς όπως μου λέει δεν τα έχει ζήσει ξανά όλα αυτά. Εγώ δεν θέλω να τον επιβαρύνω και προσπαθώ να του κάνω οικονομία υπό την έννοια όταν βγούμε να πάμε κάπου οικονομικά. Για κανένα σουβλάκι και για καφέ κανένα κάπου φτηνά και μια στο τόσο σε μια πιο καλή καφετέρια που θα δώσουμε κάτι παραπάνω. Προσπαθώ ακόμα και το δώρο που θα μου κάνει να μην υπερβαίνει τα 10-15 ευρώ. Όμως συχνά του φωνάζουν στο σπίτι και του λένε ότι δεν βοηθά και έρχεται και μου τα λέει και με στεναχωρεί πολύ. Στενοχωριέμαι και για το ότι μπαίνοντας εγώ στην ζωή του (που για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, όποια κοπέλα και να έμπαινε, τα ίδια θα του έλεγαν οι δικοί του)του δημιούργησα προβλήματα και από την άλλη στενοχωριέμαι και για τον ίδιο που ενώ πληγώνεται δεν λέει τίποτα παρά υπομένει την κατάσταση ως έχει.(τον καλό τον λένε και βλάκα, δεν λέει ο λαός;) έρχεται πολλές φορές και μου λέει...Εγώ τόσα χρόνια έδινα λεφτά στο σπίτι και τώρα μου λένε ότι δεν βοηθώ. Τα αδέλφια μου πάνε και κανένα διήμερο εγώ ποτέ πήγα; ούτε ρούχα δεν μου μένουν χρήματα για να ψωνίσω όλα αυτά τα χρόνια και τώρα που και εγώ είμαι ευτυχισμένος και θέλω λίγο να διασκεδάσω δεν με αφήνουν. Η θέση μου είναι δύσκολη. Φοβάμαι ότι και να συνεχίσω να είμαστε μαζί να προχωρήσουμε για πιο σοβαρά όπως και μου έχει πει ότι θέλει να κάνουμε, πάντα θα έχει και ένα δεύτερο σπίτι να συντηρεί. Με λίγα λόγια η μάνα του δεν θα τον αφήσει να φύγει έτσι εύκολα. Είναι ένα παιδί ο Β. που και την βοηθά οικονομικά αλλά και στο σπίτι, στα ψώνια, παντού. Δεν ξέρω αλλά φοβάμαι πολύ και για το κοινό μας μέλλον αλλά και για το δικό του. Είναι το θύμα και η μάνα του δεν θα τον αφήσει εύκολα. Έχω άδικο να φοβάμαι; Ο ίδιος μου λέει ότι στο σπίτι δεν τον νοιάζονται ιδιαίτερα. Από τα λεγόμενα του φαίνεται να είναι το θύμα. Θέλω πολλές φορές ή τουλάχιστον πιάνω τον εαυτό μου να το σκέπτεται, να πηγαίνω σπίτι του και μιας και αυτός δεν μιλάει, να μιλήσω εγώ και να τον υπερασπιστώ, και να τους πω αφήστε τον και αυτόν να ζήσει....έχει το δικαίωμα. Εσείς τι με συμβουλεύεται να κάνω από μεριάς μου; και τι να τον συμβουλέψω και αυτόν;

Νομίζω ότι έχετε ξεπεράσει τα όρια σας και αρχίζετε να παραβιάζετε τα όρια του συντρόφου σας. Τι εννοώ...ότι η οικογενειακή του κατάσταση είναι κάτι που αφορά τον ίδιο και μόνο στην παρούσα φάση. Αν είχατε δημιουργήσει τη δική σας κοινή οικογένεια τότε ίσως θα είχατε έναν παραπάνω λόγο απέναντι στην γονεϊκή του οικογένεια. Επιτρέψτε μου να σας πω ότι διαβάζοντας το μεηλ σας, μου δώσατε την εντύπωση ότι την ίδια συμπεριφορά που έχει η οικογένεια στον Β. έχετε και εσείς απέναντι του, φυσικά στο ποσοστό που μπορείτε. Σας συμβουλεύω λοιπόν να ασχοληθείτε με εσάς και τη δύσκολη κατάσταση της ανεργίας που πιθανόν να βιώνετε. Ο ρόλος σας θα πρέπει να είναι υποστηρικτικός και όχι παρεμβατικός! Όταν το καταφέρετε αυτό, τότε και ο Β. θα μπορέσει να νιώσει ότι δεν είναι θύμα και ότι μπορεί να διεκδικήσει. Το σίγουρο είναι ότι ο Β. πρέπει να βάλει όρια σε όλους και όχι απλά να παραπονιέται. Επίσης κάτι τέτοιο θα κάνει πολύ καλό στη σχέση σας καθώς και εσείς η ίδια θα τον βλέπετε πιο δυναμικό και όχι σαν θύμα.