Δε θέλω να παντρευτώ από τα 20 μου χρόνια!

Α.Μ. 20 ΕΤΩΝ: Γεια σας...Χρειάζομαι τη βοήθεια σας γιατί έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν ξέρω τι να κάνω.. Είμαι 20 και έχω σχέση εδώ και δυο χρόνια με έναν άντρα 30 ετών.Τον αγαπάω πολύ και όπως λέει και εκείνος το ίδιο.Μόνο που εκείνος μου έχει εκφράσει πολλές φορές την επιθυμία να μείνουμε μαζί και να κάνουμε παιδιά. Εγώ όμως δεν είμαι έτοιμη για κάτι τέτοιο γιατί σπουδάζω και έχω άλλες προτεραιότητες αυτή τη στιγμή. Του έχω πει να περιμένει να τελειώσω πρώτα τις σπουδές μου και μετά να γίνουν όλα με τη σειρά τους...Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές αλλά δεν βγαίνει άκρη. Καταλήγουμε να τσακωνόμαστε, εκείνος μου λέει ότι δεν μπορεί να περιμένει αλλά δεν είναι σίγουρος αν θέλει να χωρίσουμε γιατί με αγαπάει... αυτές τις μέρες είμαστε χώρια αφού καταλήξαμε στο ότι δεν υπάρχει άλλη λύση για να είμαστε και οι δυο καλά... όμως μιλάμε στο τηλέφωνο, μου είπε ότι θέλει να βρεθούμε αλλά ακόμα δεν είναι σίγουρος για το τι θέλει και τελευταία έχει γίνει λίγο επιθετικός στη συμπεριφορά του απέναντι μου...Δεν ξέρω τι να κάνω..Δεν νιώθω καλά, είμαι πολύ στεναχωρημένη γιατί όσες προσπάθειες και να κάνω γι' αυτή τη σχέση εκείνος πάντα μου λέει ότι είμαι μικρή και δεν τον καταλαβαίνω..Δεν θέλω να τον χάσω αλλά νιώθω να με πνίγει όλη αυτή η κατάσταση...Αν με ήθελε πραγματικά δεν θα έκανε υπομονή; Πως μπορώ να τον βοηθήσω; Θέλω να είναι ευτυχισμένος..

Είναι πολύ περίεργο που μια 20χρονη ξέρει τι θέλει και ένας 30χρονος δεν μπορεί να το βρει! Η δική σας στάση είναι πολύ ώριμη και δείχνει αγάπη προς το σύντροφο σας. Αντιλαμβάνομαι ότι η στενοχώρια σας  συνδέεται και με το κομμάτι των ενοχών που προσπαθεί να σας φορτώσει, αλλά αναλογιστείτε αν η συμπεριφορά σας αξίζει τέτοιου είδους μεταχείριση; Πως γίνεται για αυτόν τον άνθρωπο να είστε μικρή και να μην μπορείτε να τον καταλάβετε, αλλά από την αλλη να επιθυμεί να γίνετε γυναίκα του και μητέρα των παιδιών του; Θεωρώ ότι η συμπεριφορά του είναι απόλυτα χειριστική ώστε να σας αναγκάσει να παντρευτείτε και να ακολουθήσετε τα δικά του σχέδια! Σκεφτείτε λίγο πιο ψύχραιμα, όσο γίνεται μακριά από το συναίσθημα και ρεαλιστικά και πιστεύω πως θα καταλάβετε τι ακριβώς συμβαίνει.